ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος στὴν Καθολικὴ Ἐπιστολή του ἀναφέρει: «ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν».

            Ἡ ὑπερηφάνεια ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ ὅλων τῶν κακῶν ποὺ ταλαιπωροῦν τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀρκεῖ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια τοῦ Ἑωσφόρου εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ καταποντισθεῖ καὶ ἀπὸ ὑπέρλαμπρος νὰ γίνει σκοτεινὸς καὶ νὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια κόλαση. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μὲ ἐπιμονὴ βρίσκεται στὸ πάθος τῆς ὑπερηφανείας, ὅταν δηλαδὴ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του καλύτερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ὑπολοίπους καὶ τοὺς ἀντιμετωπίζει μὲ ἀλαζονεία, ὁ Θεὸς φεύγει ἀπὸ κοντά του. Καὶ ὅταν ὁ Θεὸς φύγει, ἀμέσως ἔρχονται οἱ συμφορές. 

            Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ ταπεινοφροσύνη ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ ὅλων τῶν καλῶν ποὺ μπορεῖ νὰ ἀπολαύσει ἡ ἀνθρωπότητα. Ἀπὸ ταπεινοφροσύνη ἡ Παναγία μας δέχθηκε τὸ Θεῖο Θέλημα. Ἀπὸ ταπεινοφροσύνη πάλι, ὁ Χριστός μας, ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου, ἔλαβε σάρκα, ἐμπαίχθηκε, σταυρώθηκε.  Ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλους -ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἐμπαθεῖς- προσιτὸς καὶ ἀγαπητός, διότι μέσα του ἀναπαύεται ἡ Θεία Χάρις. 

            Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ὑπῆρξε ὁ ἑκατόνταρχος τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ὁ ὁποῖος, σημειωτέον, δὲν ἀνῆκε στὸν ἐκλεκτὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ. Ὅταν ὁ Κύριος τελείωσε τὴν διδασκαλία, ὁ ἑκατόνταρχος Τὸν πλησίασε καὶ Τοῦ εἶπε μὲ εὐγένεια: «Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι στὸ σπίτι κατάκοιτος καὶ ὑποφέρει». «Ἐγὼ θὰ ἔλθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω», ἀπάντησε ἀμέσως ὁ Φιλάνθρωπος Θεός. Ὁ ἑκατόνταρχος δὲν πῆγε ἀλαζονικὰ νὰ πεῖ στὸν Χριστό: «θεράπευσέ μου τὸν δοῦλο. Δεῖξε μου κάποιο θαῦμα». Ὅταν οἱ δῆθεν πνευματικοὶ τῆς ἐποχῆς, οἱ Φαρισαῖοι, εἶχαν συμπεριφερθεῖ κατὰ τέτοιον τρόπο ἀπαιτῶντας ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ κάνει κάποιο θαῦμα γιὰ νὰ πιστέψουν, Ἐκεῖνος τοὺς ἔκοψε τὸ θέλημα. Αὐτόν, ὅμως, ποὺ μὲ εὐγένεια καὶ ταπείνωση Τὸν πλησίασε, ὁ Χριστὸς τὸν βεβαίωσε ὅτι θὰ πάει ὁ Ἴδιος στὸ σπίτι του γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν δοῦλο. 

            Χρειαζόταν ὁ Χριστὸς νὰ πάει ἕως τὸ σπίτι γιὰ νὰ γίνει τὸ θαῦμα; Ὄχι. Τότε γιατί ὁ Χριστὸς εἶπε «θὰ ἔρθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω»; Διότι ὁ ἑκατόνταρχος ἦταν πολὺ ἐνάρετος καὶ ταπεινὸς ἄνθρωπος καὶ ὁ Χριστὸς θέλησε νὰ κάνει γνωστὴ σὲ ὅλους μας τὴν ἀρετή του, ἡ ὁποία φάνηκε ἀπὸ τὴν ἀπάντησή του: «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ εἰσέλθεις στὸ σπίτι μου. Μόνο πὲς ἕναν λόγο καὶ ὁ δοῦλος μου θὰ θεραπευθεῖ». Ἀκούοντας τὴν φράση αὐτή, ὁ Χριστός, ὄχι μόνο ἐθαύμασε, ἀλλὰ καὶ τὸν ἐπαίνεσε δημοσίως, προβάλλοντάς τον ὡς παράδειγμα πρὸς μίμησιν. Σήμερα, ἂν κάποιος ἔχει ἀρετὲς ἢ ἂν κάνει καλὲς πράξεις, κανένας δὲν τὸν ἐπαινεῖ γιὰ νὰ μὴν πέσει σὲ ὑπερηφάνεια. Αὐτὸ εἶναι σωστὸ σὲ κάποιες περιπτώσεις. Σὲ κάποιες ἄλλες, ὅμως, ὅπως αὐτὴ τοῦ ἑκατοντάρχου, ὁ ἔπαινος ἐπιβάλλεται, διότι προσφέρει ἠθικὴ στήριξη καὶ διδάσκει ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ παράδειγμα ποὺ πρέπει νὰ μιμηθοῦμε.

            Ὁ ἑκατόνταρχος μὲ τὰ λίγα ποὺ εἶχε ἀκούσει ἀπὸ τὸν Κύριο, εἶχε καταλάβει ποιὸν εἶχε ἀπέναντί του. Εἶχε πιστέψει ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶναι ἕνας κοινὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ Θεάνθρωπος, γιὰ τὸν Ὁποῖο τὰ πάντα εἶναι δυνατά. Ἀντιθέτως, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, ἐκεῖνοι ποὺ ὑπερηφανεύονταν ὅτι ἦταν ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶχαν καταλάβει. Ἐμεῖς, ἄραγε, σὲ ποιά μερίδα ἀνήκουμε; Εἴμαστε ἀρεστοὶ στὸν Θεὸ ὅπως ὁ ἑκατόνταρχος, ἢ σὰν τοὺς Ἰουδαίους κομπάζουμε κι ἐμεῖς ὅτι εἴμαστε οἱ ἐκλεκτοί, ἀλλὰ τελικὰ δὲν μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τὸ Φῶς ἀπὸ τὸ σκοτάδι;

            Σήμερα ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ καὶ τὴν δύση, ἄνθρωποι ποὺ δὲν περιμένουμε, θὰ εἰσέλθουν στὸν Παράδεισο, ἐνῷ ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦνται κληρονόμοι τῶν Οὐρανῶν, θὰ καταλήξουν στὸ σκοτάδι. Ἔχει πεῖ ἄλλωστε καὶ ἀλλοῦ ὅτι «πολλοὶ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ οἱ ἔσχατοι πρῶτοι». Ὁ ἑκατόνταρχος προσέγγισε τὸν Χριστὸ θεωρῶντας τὸν ἑαυτό του ἔσχατο, τελευταῖο, ἀνάξιο, καὶ ὁ Χριστὸς τὸν τίμησε, τὸν ἀντέμειψε θεραπεύοντας ἀμέσως τὸν δοῦλο του καὶ τὸν ὁμολόγησε ἄξιο τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε ἀνάξιοι, ἢ θεωροῦμε ὅτι ἔχουμε καὶ δικαιώματα ἐπειδὴ εἴμαστε καλοὶ χριστιανοί; Ἴσως πρέπει νὰ ἀναθεωρήσουμε μέσα μας κάποια πράγματα. 

            Σὲ λίγο καιρὸ ἡ Ἐκκλησία μας θὰ τιμήσει τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, γιὰ τὴν ὁποία προετοιμάζεται μὲ τὴν παροῦσα νηστεία. Θὰ ἀναφερθῶ μόνο στὸν πρῶτο, διότι σχετίζεται μὲ τὸν ἑκατόνταρχο τῆς περικοπῆς. Εἴδαμε καὶ θαυμάσαμε μαζὶ μὲ τὸν Κύριο τὴν ταπείνωση τοῦ ἑκατοντάρχου ποὺ θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ἀνάξιο τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Κυρίου στὸν οἶκο του. Ἂς δοῦμε τώρα τὴν ταπείνωση τοῦ Πρωτοκορυφαίου Πέτρου, ὁ ὁποῖος ὅταν κατάλαβε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ ἁπλὸ ἄνθρωπο, Τοῦ εἶπε: «Κύριε, φύγε ἀπὸ κοντά μου, διότι εἶμαι ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος». Θεωροῦσε ὅτι ἦταν ἀνάξιος μέχρι καὶ νὰ στέκεται δίπλα στὸν Χριστό. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὴν ἀποστολικὴ Χάρη καὶ νὰ γίνει Διδάσκαλος τῆς Οἰκουμένης. Ἐὰν ἐκεῖνοι, λοιπόν, θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους ἀναξίους, πόσο ἀναξίους πρέπει νὰ θεωροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας ἐμεῖς; Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μόνο ἂν πιστέψουμε εἰλικρινὰ ὅτι εἴμαστε ἀνάξιοι τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ, θὰ εἶμαστε πραγματικὰ ἄξιοι, διότι ἐδὼ δεσπόζει ἡ ταπεινοφροσύνη.

            Ἂς προσέξουμε, λοιπόν, ἀφενὸς νὰ μὴν ἀπελπιζόμαστε, διότι ὅσα καὶ ἂν εἶναι τὰ σφάλματά μας καὶ οἱ πτώσεις μας, μιμούμενοι τὴν ταπείνωση τοῦ ἑκατοντάρχου μποροῦμε νὰ ἀξιωθοῦμε τὰ ἀγαθὰ τοῦ Παραδείσου. Ἀφετέρου, νὰ μὴν νομίζουμε ὅτι εἴμαστε καλύτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, οὔτε νὰ κρίνουμε κανέναν, διότι καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Ἰσραὴλ τὸ ἴδιο ἔκαναν, μά, τελικά, ἔμειναν ἔξω τοῦ Νυμφῶνος Χριστοῦ. 

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ (14 Ἰουνίου)

Ο Άγιος Προφήτης Ελισσαίος είναι ένας από τους σημαντικότερους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 14 Ιουνίου.

Το όνομά του στα εβραϊκά σημαίνει «ο Θεός είναι Σωτηρία». Έζησε κατά τον 9ο και 10ο αιώνα π.Χ. και υπήρξε ο πιστός μαθητής, υπηρέτης και διάδοχος του Προφήτη Ηλία.

: Όταν ο Προφήτης Ηλίας αναλήφθηκε στους ουρανούς με πύρινη άμαξα, άφησε στον Ελισσαίο τη μηλωτή του (το μανδύα του). Μαζί με αυτήν, ο Ελισσαίος έλαβε «διπλή τη χάρη» του Αγίου Πνεύματος, συνεχίζοντας το έργο του με ακόμα περισσότερα θαύματα, μερικά από τα οποία περιγράφονται αναλυτικά στην Παλαιά Διαθήκη:

Χτύπησε τα νερά του Ιορδάνη ποταμού με τη μηλωτή του Ηλία, τα νερά χωρίστηκαν στα δύο και εκείνος πέρασε στεγνός.

Μετέτρεψε τα πικρά και μολυσμένα νερά της Ιεριχούς σε γλυκά και πόσιμα, ρίχνοντας μέσα αλάτι.

Βοήθησε μια φτωχή χήρα που κινδύνευε να χάσει τα παιδιά της για χρέη, πολλαπλασιάζοντας το ελάχιστο λάδι που είχε, ώστε να το πουλήσει και να ξεχρεώσει.

Ανέστησε το παιδί της Σωμανίτιδας γυναίκας που τον φιλοξενούσε.

Θεράπευσε τον λεπρό Σύρο αρχιστράτηγο Νεεμάν, δίνοντάς του εντολή να λουστεί επτά φορές στον Ιορδάνη ποταμό.

* * *

Στη χορεία των Προφητών του Ισραήλ εξέχουσα θέση κατέχει
και ο Προφήτης Ελισσαίος. Συνδέθηκε στενά με τον Προφήτη Ηλία το Θεσβίτη, ο οποίος και τον έχρισε Προφήτη κατά θεία εντολή. Ο Προφήτης Ελισσαίος γεννήθηκε στα Γάλγαλα, όπου είχε σκηνώσει πρώτα ο Ισραηλιτικός λαός, αφού διαπέρασε τον Ιορδάνη ποταμό. Εκεί ο Ιησούς του Ναυή έστησε θυσιαστήριο από δώδεκα λίθους, τους οποίους έλαβε από τον Ιορδάνη, σε ανάμνηση της θαυμαστής διάβασης του Ισραηλιτικού λαού και εκεί γιόρτασε το πρώτο Πάσχα στη γη Χαναάν.

Για τη γέννηση του Προφήτου Ελισσαίου στα Γάλγαλα ο Συναξαριστής Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (τ. Β΄ σ. 203) αναφέρει ότι όταν γεννήθηκε ο Προφήτης Ελισσαίος, η χρυσή δαμάλα, που προσκυνούσαν εκεί βόησε τόσο δυνατά που ακούστηκε στην Ιερουσαλήμ. Ο λαός ανατρίχιασε στο άκουσμα αυτό και ο Αρχιερέας αφού κοίταξε τις δύο πέτρες που κρέμονταν στο στήθος του, από τις οποίες η μία ονομαζόταν Δήλωση και άλλη Αλήθεια, σηκώθηκε όρθιος και σε στάση προσευχής, ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό και φώναξε:  «Αυτή τη στιγμή προφήτης μεγάλος γεννάται, ο οποίος θα συντρίψει και κρημνίσει τα γλυπτά και τα χωνευτά είδωλα». Ο κόσμος, όταν άκουσε αυτή την προφητεία, έσκυψε φοβισμένος το κεφάλι του και προσευχήθηκε θερμά.  

Ο Ελισσαίος από μικρό παιδί αγαπούσε τη γη και την καλλιεργούσε με αληθινή αγάπη. Τα δέντρα, τα φυτά, η φύση ολόκληρη τον συντρόφευε στις προσευχές του και στον ασκητικό του αγώνα.

Ο Προφήτης Ηλίας μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα της ζωής του, που  τον είχαν συνταράξει, βρισκόταν απομονωμένος σε σπηλιά στις ψηλές πλαγιές του όρους Χωρήβ. Διψούσε η κουρασμένη του ψυχή να δει το Θεό, να ακούσει τη φωνή του. Και πράγματι ο Θεός του μίλησε: «Τι θέλεις εδώ Ηλιού;» Και ο Προφήτης του απάντησε με συγκίνηση: «Κύριε, σε λαχταράει η ψυχή μου. Δε βλέπεις τι γίνεται γύρω μας; Ο λαός σου εγκατέλειπε τη διαθήκη Σου. Γκρέμισαν τα θυσιαστήριά Σου, έσφαξαν σαν αρνιά με το μαχαίρι τους Προφήτες Σου και έμεινα εγώ μόνος. Κύριε και ζητούν και τη ζωή μου ακόμα να μου πάρουν…». Και η φωνή του Θεού είπε: «Πήγαινε πίσω στο δρόμο προς την έρημο της Δαμασκού και θα φτάσεις εκεί… και θα χρίσεις τον Ελισσαιέ, υιό Σαφάτ, Προφήτη, διότι αυτός θα συνεχίσει το έργο σου…».

Ο Προφήτης Ηλίας ξεκίνησε να εκτελέσει το πρόσταγμα του Θεού. Βρήκε τον Ελισσαιέ να οργώνει τη γη. Ο προφήτης Ηλίας τον πλησίασε και τον καλούσε με τον τρόπο του κοντά του. Ο Ελισσαίος αμέσως, πήγε, φίλησε τον πατέρα του αποχαιρετώντας τον, έσφαξε όλα τα βόδια του, τα έψησε και τα πρόσφερε στους φτωχούς του λαού. Ελεύθερος πλέον ακολούθησε τον Προφήτη Ηλία. Παρακολουθούσε κάθε λόγο του και κάθε ενέργεια του με προσοχή. Ήθελε να νιώσει βαθιά τη ζωή του Προφήτου, για να μπορέσει να βαδίσει στον ίδιο δρόμο (Γ΄ Βασιλ. Ιθ΄ 7-21).

Όταν ήρθε ο ώρα να φύγει από αυτόν τον κόσμο ο Ηλίας βρίσκονταν στην πόλη Βαιθήλ. Οι εμπνευσμένοι από το Θεό, της πόλης αυτής, πλησίασαν με συγκίνηση τον Ελισσαίο και του είπαν: «Η φωνή του Θεού μας λέει ότι σήμερα ο Κύριος θα πάρει με σύννεφο τον Ηλία, το γνωρίζεις;». Και ο Ελισσαίος τους είπε ότι το αισθανόταν. Με αποφασιστικότητα είπε στην Ηλία ότι δεν θα τον αφήσει μόνο του ούτε στιγμή, λέγοντας: «Ζει Κύριος και ζει η ψυχή σου».  Έτσι τον ακολούθησε στην Ιεριχώ και από εκεί στον Ιορδάνη. Εκεί, παρόντων πενήντα εμπνευσμένων προφητών από την Ιερουσαλήμ, ο Ηλιού πήρε στο χέρι τη μηλωτή του, την άπλωσε και χτύπησε με αυτή τα νερά του Ιορδάνου ποταμού. Και τα νερά αμέσως σταμάτησαν, χωρίστηκαν σε δύο, άνοιξαν δρόμο και διάβηκαν και οι δύο απέναντι. Τότε ο Ηλιού του είπε: «Κάποια στιγμή θα αναληφθώ στους ουρανούς, εκεί δεν μπορείς να με ακολουθήσεις, μπορείς όμως να μου ζητήσεις ότι θέλεις». Ο Ελισσαίος αισθάνθηκε ρίγη να περνούν το κορμί του, βούρκωσαν τα μάτια του και είπε με λαχτάρα: «Τη χάρη, που έλαβες εσύ από το Θεό, θέλω να την αφήσεις διπλή σε εμένα». Τότε ο Ηλίας αποκρίθηκε: «Αν δεις την ανάληψή μου στους ουρανούς, θα αποκτήσεις διπλή τη χάρη». Προχώρησαν κουβεντιάζοντας, στην όχθη του ποταμού. Ξαφνικά ένα άρμα από φωτιά, άρπαξε τον Ηλία και εν μέσω θορύβου τον ανέβαζε προς τον ουρανό. Θαμπώθηκε ο Ελισσαίος και ξέσπασε φωνάζοντας: «Πάτερ, Πάτερ ἅρμα Ἰσραὴλ καὶ ἱππέας αὐτοῦ…». Είδε τη μηλωτή του να πέφτει από το άρμα πάνω του. Την ίδια στιγμή αισθάνθηκε θεϊκή δύναμη να πλημμυρίζει την ψυχή του. Πήρε στα χέρια του ευλαβικά το πολύτιμο δώρο και κτύπησε με αυτή τα νερά του Ιορδάνου ποταμού, ζητώντας από το Θεό τη δύναμη του Ηλία και αμέσως άνοιξαν τα ύδατα και διήλθε τον Ιορδάνη. Οι προφήτες που παρακολουθούσαν έκπληκτοι τα φαινόμενα είπαν: «Αληθινά το πνεύμα του Ηλία αναπαύθηκε στον Ελισσαίο». Τον πλησίασαν, έσκυψαν ευλαβικά και τον προσκύνησαν (Δ΄ Βασιλ. β΄ 1-25).        

Ο Θεός έκανε πολλά θαύματα μέσω του Προφήτου Ελισσαίου.  Ακολουθούν δύο πολύ χαρακτηριστικά θαύματα. Τα νερά της Ιεριχούς, τα οποία έκαναν άτεκνους τους ανθρώπους και τα ζώα που τα έπιναν, τα γιάτρεψε ρίχνοντας αλάτι σε αυτά και λέγοντας «Τάδε λέει Κύριος, ἰατρεύω τὰ νερὰ αὐτὰ». Επίσης ανέστησε δύο νεκρούς, έναν ενώ ήταν ζωντανός, τον υιό της Σωμανίτιδας και άλλον μετά την κοίμησή του.

Ο Προφήτης Ελισσαίος θεράπευσε τον Νεεμάν, πολύτιμο συνεργάτη του βασιλιά της Συρίας από τη λέπρα. Μετά από επιστολή του Σύριου βασιλιά προς το βασιλιά του Ισραήλ απαιτώντας να θεραπευθεί ο Νεεμάν, έχοντας ακούσει για τον Προφήτη του Θεού που θεραπεύει από τις αρρώστιες, ολόκληρα άρματα, μακρά συνοδεία, φορτωμένα με άφθονα και πολύτιμα δώρα ξεκίνησε για την Παλαιστίνη.  Ο άρχων της Συρίας πήγε στο ταπεινό σπίτι του Προφήτου και στάθηκε στην πόρτα του με όλα τα άρματα και τα πλούσια εφόδια. Μα πριν κατέβει άνθρωπος του Ελισσαίου τον πλησίασε και του έδωσε τη συνταγή της θεραπείας του: «Πήγαινε στον Ιορδάνη ποταμό και κάνε λουτρό επτά φορές και θα γίνει εντελώς καλά».  Ο Νεεμάν θύμωσε, θεωρώντας ότι τον κορόιδεψε και ξεκίνησε για να φύγει. Όμως οι υπηρέτες του τον έπεισαν να μείνει και να πράξει αυτό που του είπε ο Προφήτης. Πράγματι πήγε στον Ιορδάνη ποταμό, πλύθηκε και η λέπρα σαν λέπια ψαριού έπεσε από πάνω του και έγινε το σώμα του καθαρό και υγιές. Με δάκρυα στα μάτια   γύρισε στο σπίτι του Προφήτη Ελισσαίου, του εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του και ομολόγησε: «Πείσθηκα αδιάσειστα ότι μόνος αληθινός Θεός είναι ο Θεός του Ισραήλ. Η ευγνωμοσύνη μου θα είναι παντοτινή προς εσένα. Όλα τα δώρα είναι δικά σου. Είμαι δούλος σου». Όμως ο Προφήτης αρνήθηκε τα δώρα,  γνωρίζοντας ότι η ευγνωμοσύνη οφείλεται στο Θεό, ενώ με την πράξη του δοξάστηκε το όνομα του Θεού.

Ωστόσο ο υπηρέτης του, Γιεζί, θαμπώθηκε από τα δώρα και επέδειξε φιλαργυρία, φιλοχρηματία και παρακοή. Έτρεξε στο Νεεμάν και του ζήτησε χρήματα και στολές, λέγοντας ψέματα ότι τα ζήτησε ο Προφήτης. Ο Νεεμάν αμέσως με χαρά έδωσε διπλάσια από όσα του ζήτησε και εκείνος τα πήρε και τα κράτησε για τον εαυτό του. Όταν γύρισε στο σπίτι είπε ψέματα στον Ελισσαίο και εκείνος αφού τον επέπληξε σκληρά για την πράξη του, την οποία γνώριζε, αφού το πνεύμα του είχε παρακολουθήσει την αμαρτία του υπηρέτη, του μετέδωσε τη λέπρα του Νεεμάν. Αμέσως ο Γιεζί αισθάνθηκε ένα τρομερό κλονισμό και με φρίκη είδε όλο του το κορμί να γεμίζει με λέπρα (Δ΄ Βασιλ. 5).  

Όταν κοιμήθηκε ο Προφήτης Ελισσαίος ενταφιάστηκε στη Σεβαστούπολη που βρίσκεται στη Σαμάρεια. Στο έργο του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεου «Δωδεκάβιβλος» σημειώνεται ότι στον έβδομο χρόνο του Θεοδοσίου του Μικρού, το έτος 415, μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια το λείψανο του Προφήτου Ελισσαίου και κατετέθη στην Μονή Παύλου του Λεπρού. Από την Αλεξάνδρεια μεταφέρθηκαν τα λείψανά του και κατατέθηκαν στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων των Μεγάλων στην Κωνσταντινούπολη. Η κατάθεση αυτή εορτάζεται 20 Ιουνίου. Την ίδια ημέρα εορτάζεται η κατάθεση των λειψάνων και περιβολαίων των Αγίων Αποστόλων Λουκά, Ανδρέου και Θωμά και του Μάρτυρος Λαζάρου, τα οποία κατατέθηκαν επίσης στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων των Μεγάλων στην Κωνσταντινούπολη. Σπουδαίο είναι το γεγονός ότι ο  Προφήτης Ελισσαίος προφήτευσε για την παρουσία του Χριστού.

 Πηγή

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς ὑποφήτην ἀληθῆ τοῦ Σωτῆρος, καὶ τῶν ἐν νόμῳ παιδευτὴν καὶ φωστῆρα, τοὶς πόρρω σὲ ἐδήλωσεν ὁ τόκος σου σοφὲ σὺ γὰρ κληρωσάμενος, τοῦ Θεσβίτου τὴν χάριν, θαύμασι διέπρεψας, καὶ δυνάμεσι πλείσταις. Καὶ νῦν ἀπαύστως φύλαττε ἠμᾶς, ὢ Ἐλισαῖε, Προφῆτα θεσπέσιε.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Κοντάκιον

Ἦχος β’ . Τὰ ἄνω ζητῶν.

Προφήτης Θεοῦ, ἐδείχθεις διπλασίονα, τὴν χάριν λαβών, τὴν ὄντως ἐπαξίαν σοι, Ἐλισσαῖε μακάριε. Ἠλιοῦ γὰρ γέγονας σύσκηνος, σὺν αὐτῷ Χριστῷ τῷ Θεῷ, πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Έτερον Κοντάκιον

Ἦχος πλ. δ’. Τὴ ὑπερμάχω.

Διπλὴν τὴν χάριν εἰληφῶς παρὰ τοῦ Πνεύματος, Προφήτης ὤφθης θαυμαστὸς πάσι τοὶς πέρασι, τοὺς ὑμνοῦντας σὲ λυτρούμενος ἐκ κινδύνων, καὶ δωρούμενος τὴν χάριν τῶν θαυμάτων σου, τοὶς προστρέχουσιν ἐν ταύτῃ μετὰ πίστεως, καὶ βοώσι σοί, Χαίροις Προφῆτα θεσπέσιε.

Στιχηρά του Προφήτου, ήχος πλ. Β΄

Χαίροις Ἐλισσαίε πάνσοφε, σὺ γὰρ καθάρας τὸν νοῦν,

ἡδόνων τῶν τοῦ σώματος, ὑπεδέξω ἔνδοξε,

τὰς αὐγὰς τὰς τοῦ Πνεύματος, τοῖς ἐφεξῆς τὲ πάσι μετέδωκας

καὶ ὅλος ὤφθης, φωτοειδέστατος, ὅθεν ἐσκήνωσας,

πρὸς τὸ φῶς τὸ ἄδυτον, ὑπὲρ ἡμῶν, πάντοτε δεόμενος,

τῶν εὐφημούντων σε. 

Δείτε σχετικά:

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΕΛΙΣΣΑΙΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ - ΝΙΚΟΛΑ ΤΟΝ ΠΛΑΝΑ

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Χαίρετε∙ δηλαδή, νὰ ἔχετε χαρά!

               Μὰ πῶς -θὰ μοῦ ποῦν κάποιοι- θὰ κατακτήσουμε αὐτὴ τὴν χαρά,  ὅταν ὁ νοῦς μας ταλαιπωρεῖται ἀπὸ χιλιάδες σκέψεις, ὅταν οἱ τιμὲς αὐξάνονται, ὅταν ἀγαπημένα μας πρόσωπα ἀσθενοῦν ἢ λείπουν ἀπὸ κοντά μας; 

               Τὸ «χαίρετε», ἀδελφοί, δὲν τὸ λέμε οὔτε τυπικά, οὔτε ζῶντας μέσα σὲ μία οὐτοπία. Ὅ,τι καὶ νὰ συμβαίνει γύρω μας, ἡ Ἐκκλησία θὰ εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι πάντοτε ἡ χορηγὸς τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς μέσα ἀπὸ τὴν καλλιέργεια τῆς ἁπλότητας, γιὰ τὴν ὁποία ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα. 

               Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ χαίρεται μέσα στὴν ἁπλότητα. Ἐκεῖνος, λοιπόν, ποὺ βλέπει τὸν κόσμο γύρω του μὲ ἁπλότητα, μὲ πνεῦμα ταπείνωσης, πραότητας καὶ ἀγάπης, θεωρῶντας ὅτι ὅλα συμβαίνουν μὲ τὴν παραχώρηση ἢ τὴν ἀνοχὴ τοῦ Θεοῦ, γιὰ λόγους τοὺς ὁποίους Ἐκεῖνος ξέρει, ζεῖ μέσα στὴν ἀληθινὴ χαρὰ καὶ ὅλη του ἡ ὕπαρξη εἶναι φωτεινή. Ἀντιθέτως, ἐκεῖνος ποὺ βλέπει τὰ πάντα μὲ καχυποψία καὶ πονηριά, ζεῖ μέσα στὴν λύπη, ἤ, στὴν καλύτερη περίπτωση, σὲ μία ψεύτικη χαρά, καὶ ἐνῷ νομίζει ὅτι βλέπει τὸ φῶς, στὴν πραγματικότητα βλέπει μόνο σκοτάδι. Καὶ ἂν τὸ φῶς τὸ δικό του εἶναι σκοτάδι, ρωτάει ὁ Κύριος, τὸ σκότος πόσον;

               Ὁ Θεὸς εἶναι ἁπλός. Ἐμεῖς, γιὰ νὰ καταφέρουμε νὰ γίνουμε ἁπλοί, πρέπει νὰ ζοῦμε μὲ στόχο νὰ ἀρέσουμε στὸν Θεό, νὰ κάνουμε τὸ Θέλημά Του καὶ νὰ Τὸν δοξάζουμε. Ἐδώ, ὅμως, ὁ Χριστὸς μᾶς διευκρινίζει ὅτι «κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἐργάζεται γιὰ δύο κυρίους». Δὲν μποροῦμε νὰ ἐργαζόμαστε γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ταυτόχρονα γιὰ τὸν ἄδικο πλουτισμό, ἢ γιὰ τὰ μάτια τοῦ κόσμου, ἢ γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦμε τὰ προσωπικά μας πάθη. Δὲν μποροῦμε νὰ ἐργαζόμαστε γιὰ τὸν Θεὸ καί, παράλληλα, νὰ βυθιζόμαστε σὲ λυπηρὲς σκέψεις γιὰ τὸ πῶς θὰ ζήσουμε, τί θὰ φᾶμε, ἢ τί θὰ πιοῦμε.

               Εἴμαστε εὐλογημένοι διότι γεννηθήκαμε στὴν Ὀρθοδοξία καὶ πιστεύουμε σὲ ἕναν Θεὸ στοργικὸ καὶ συμπονετικό, σὲ ἕναν Πατέρα, ὁ Ὁποῖος μᾶς καταλαβαίνει. Καταλαβαίνει ὅτι, ὡς ἄνθρωποι, ἔχουμε βιοτικὲς ἀνάγκες ἀλλά, μᾶς καλεῖ νὰ ἀφήσουμε στὴν ἄκρη τὴν μέριμνα γιὰ αὐτὲς καὶ νὰ μεριμνοῦμε νὰ ἑνωθοῦμε μὲ Ἐκεῖνον. Καὶ ἂν ἐμεῖς ἐργαζόμαστε πρῶτα γιὰ τὸν Θεό, ὀ Ἴδιος ὁ Θεὸς θὰ μεριμνήσει γιὰ ἐμᾶς, ὅπως μεριμνᾶ γιὰ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, τὰ ὁποῖα οὔτε σπείρουν, οὔτε θερίζουν, καὶ ὅμως ἡ τροφὴ δὲν τοῦς λείπει. 

                Ἄν, ἀντιθέτως, μεριμνῶντας γιὰ τὰ βιοτικά, ἀφήνουμε τὸν Θεὸ στὴν ἄκρη, μπορεῖ ὁ ὑλικὸς πλοῦτος μας νὰ πολλαπλασιασθεῖ, ἀλλὰ μαζὶ μὲ αὐτὸν θὰ πολλαπλασιασθεῖ ἡ λύπη ἀπὸ τὴν σκέψη ὅτι ἡ ζωή μας ἀποτελεῖ ἕναν φαῦλο κύκλο ἐπιβίωσης καὶ ὁ φόβος μήπως χαθεῖ ἡ μεγάλη περιουσία. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ὅτι ἡ χαρὰ δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὸν πλοῦτο, ἀλλὰ ἐξαρτᾶται μόνο ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας. Ἐπιτρέπουμε στὸν Θεὸ νὰ κατοικήσει στὴ ζωή μας; Ἂν ναί, τότε ὅλα τὰ σύννεφα τῆς λύπης θὰ διαλυθοῦν, ὅσο μεγάλες καὶ ἂν εἶναι οἱ δοκιμασίες μας. Ἀπομακρύνουμε τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴ ζωή μας; Τότε, τίποτα καὶ κανένας δὲν θὰ μᾶς προσφέρει τὴν ἀληθινὴ χαρά. 

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, 

               Αὐτὸ στὸ ὁποῖο θὰ ἤθελα νὰ ἑστιάσουμε, εἶναι νὰ βλέπουμε τὰ πάντα μὲ ἁπλότητα καρδιᾶς καὶ νὰ δίνουμε προτεραιότητα στὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ Ἐκεῖνος θὰ κατευθύνει τὴ ζωή μας πρὸς τὸ ἀγαθό. Ὁ Θεὸς ὅ,τι ἐπιτρέπει, τὸ ἐπιτρέπει γιὰ νὰ δοκιμασθοῦμε καὶ νὰ γίνουμε καλύτεροι, πιὸ δυνατοί. Σίγουρα, δὲν ξέρουμε τί μᾶς ἐπιφυλάσσει. Αὐτό, ὅμως, ποὺ μὲ ἀσφάλεια γνωρίζουμε εἶναι τὰ σημερινὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «ἡ θλίψη ἀσκεῖ τὴν ὑπομονή, ἡ ὑπομονὴ ἀσκεῖ τὸν χαρακτήρα, ὁ χαρακτήρας τὴν ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπίδα δὲν μᾶς ἀπογοητεύει».

Μετ᾽ εὐχῶν,

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

 

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

   Χαίρετε! Χαίρετε ὅπως χάρηκαν οἱ ἁπλοὶ ψαράδες στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, οἱ ἀγράμματοι -πλὴν ὅμως πλήρεις ἀγάπης- ἄνθρωποι τοῦ μόχθου, ὅταν ἄκουσαν ἀπὸ τὰ θεϊκὰ χείλη: «Ἀκολουθῆστε με καὶ ἀπὸ ἁλιεῖς ἰχθύων θὰ σᾶς κάνω ἁλιεῖς ἀνθρώπων».

   Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ συνδέεται ἄρρηκτα μαζὶ μὲ τὶς δύο προηγούμενες σὲ μία ἀντίθετη πορεία στὸν χρόνο, ἀπὸ τὴν κατάληξη τῶν Ἀποστόλων, ἕως τὴν ἀρχή τους. Τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς εἴδαμε τοὺς ἀγραμμάτους Μαθητὲς νὰ δέχονται τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ καθίστανται πάνσοφοι φωστῆρες τῆς οἰκουμένης. Τὴν δὲ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων ἀκούσαμε ἀπὸ τὸν Κύριο ὅτι ὅσοι ἐγκατέλειψαν σπίτια, γονεῖς, ἀδέλφια καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο βιοτικὸ ἕνεκεν τῆς ἀγάπης πρὸς Ἐκεῖνον θὰ λάβουν ἑκατονταπλασίονα καὶ θὰ κληρονομήσουν αἰώνια ζωή. Τότε ὁ Πέτρος εἶχε πεῖ στὸν Κύριο «Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι». Σήμερα, λοιπόν, μαθαίνουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ Ἀπόστολοι ἀκολούθησαν τὸν Χριστό. 

   Ὁ Χριστός μας στὴν προκυμαία τῆς Γαλιλαίας προσκάλεσε τοὺς ἁλιεῖς, οἱ ὁποῖοι βρίσκονταν ἐν ὥρᾳ ἐργασίας, νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν καὶ θὰ τοὺς ἀναδείκνυε ἁλιεῖς ἀνθρώπων, ὥστε νὰ ἑλκύουν ἀπὸ τὴν θάλασσα τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἁμαρτίας ἀνθρώπινες ψυχὲς καὶ νὰ τὶς προσφέρουν στὸν Θεό. Χωρὶς πολλὰ λόγια, χωρὶς νὰ ἔχουν δεῖ μεγάλα θαύματα, χωρὶς νὰ ξέρουν τὴν κατάληξή τους ἢ ἂν θὰ ἔχουν φαγητὸ ἢ νερό, οἱ τέσσερεις ψαράδες τὰ ἄφησαν ὅλα -μὲ τὴν ἀπόλυτη ἔννοια τῆς λέξης- καὶ ἀκολούθησαν τὸν Κύριο. Ὁ Πέτρος ἦταν οἰκογενειάρχης. Ἄφησε, ὅμως, τὴν οἰκογένειά του καὶ ἔγινε Ἀπόστολος. Ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης ἄφησαν τὸν πατέρα τους νὰ συνεχίσει χωρὶς τὴν βοήθειά τους τὸ οἰκογενειακὸ βιοποριστικὸ ἐπάγγελμα καὶ ἔγιναν Ἀπόστολοι. Ἐπίσης, ὁ Ἰωάννης ἦταν μικρὸς στὴν ἡλικία. Τίποτα δὲν τοῦς στάθηκε ἐμπόδιο -ἢ καλύτερα τίποτα δὲν πρόβαλαν ὡς ἐμπόδιο- καὶ ἀκολούθησαν τὸν Κύριο. Σημειωτέον ὅτι αὐτὸ ποὺ ἀκούσαμε ἐμεῖς τὴν παρελθοῦσα Κυριακή: «πᾶς ὅς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναίκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει», οἱ πρώην ψαράδες δὲν τὸ εἶχαν ἀκούσει. Παρὰ ταῦτα, ἐντελῶς πηγαῖα, ἐντελῶς αὐθόρμητα, ἔγιναν Μαθητές Του. 

   Βεβαίως, δὲν θὰ γίνονταν μὲ τόση εὐκολία μαθητὲς ὁποιουδήποτε τοὺς καλοῦσε. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔκανε στὴν προκειμένη περίπτωση νὰ τὰ ἀφήσουν ὅλα πίσω δίχως δεύτερη σκέψη ἦταν ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Ὁ Δεσπότης Χριστὸς εἶχε μιλήσει στὴν καρδιά τους καὶ ἐκεῖνοι, ἐπειδὴ εἶχαν ἁγνὴ καρδιά, εἶχαν κατανοήσει ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος. 

   Οἱ Ἀπόστολοι ἐμπιστεύθηκαν τὸν Κύριο γιὰ αὐτὸ ὁ Κύριος τοὺς τίμησε σὲ τόσο μεγάλο βαθμό, κάνοντας τὴν μεγαλύτερη ἀνατροπή. Γιὰ τὸ ὕψιστο ἔργο τῆς διάδοσης τοῦ Εὐαγγελίου δὲν ἐπέλεξε ἐπιστήμονες καὶ ρήτορες.  Ἀνερμήνευτο τὸ Θέλημά Του, ἀλλὰ στοχευμένο καὶ πάνσοφο.Ἐπέλεξε ἐκείνους ποὺ ἦταν ἀσήμαντοι στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ πολὺ σημαντικοὶ στὰ δικά Του μάτια. Τοὺς ἐπέλεξε καὶ τοὺς ἀνέδειξε ρήτορες καὶ σοφούς, δείχνοντας σὲ ὅλους μας τὴν παντοδυναμία Του. «Ὅπου γὰρ βούλεται Θεὸς νικᾶται φύσεως τάξις».

   Ποιό εἶναι, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τὸ νόημα ὅσων ἀκούσαμε σήμερα; 

   Οἱ Μαθητὲς γιὰ νὰ φθάσουν στὴν αἴγλη στὴν ὁποία τοὺς εἴδαμε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς πρῶτα ἀποφάσισαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν προηγούμενη ζωή τους καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Κύριο. Ὁ Κύριός μας δὲν ζητᾶ ἀπὸ ὅλους νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς οἰκογένειές τους ἢ ὅλα τους τὰ ὑπάρχοντα, διότι κάπου μέσα στὸ Εὐαγγέλιο ἀναφέρει ὅτι «οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον». Αὐτό, ὅμως, ποὺ ἀπαιτεῖ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ Τὸν προσεγγίσουν εἶναι νὰ Τὸν ἐμπιστεύονται καὶ νὰ Τὸν ἀγαποῦν περισσότερο ἀπὸ κάθε τὶ ἄλλο καὶ νὰ ἐκφράζουν αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἔμπρακτα, μὲ πνεῦμα θυσιαστικό. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἐγκατάλειψη τῆς οἰκογένειας ἢ τῆς περιουσίας, αὐτὸ ποὺ ὁ Χριστὸς ζητᾶ ἀπὸ τὸν καθένα μας, ὅλοι μποροῦμε νὰ τὸ πετύχουμε, καὶ ὡς ἐκ τούτου, δὲν ὑπάρχουν δικαιολογίες. 

   Ἂς ἐμπιστευθοῦμε, λοιπόν, τὸν Κύριο, ὥστε καὶ ὁ Κύριος νὰ μᾶς ἐμπιστευθεῖ. Οἱ Ἀπόστολοι -ὅλοι ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν- Τὸν ἐμπιστεύθηκαν, μὲ ἀποτέλεσμα ὅλα ὁ Θεὸς νὰ τὰ κατευθύνει στὴ ζωή τους καὶ νὰ τοὺς ἀναδείξει μεγάλους. Ἐκεῖνος, ὅμως, ὁ ἕνας ποὺ δὲν ἐμπιστεύθηκε τὸν Διδάσκαλό του, γκρεμίστηκε. Καὶ ἔτσι γκρεμίζονται διαχρονικὰ ὅσοι δὲν ἐμπιστεύονται. Ὅσοι, πάλι, δείχνουν ἐμπιστοσύνη, ἀγάπη καὶ αὐταπάρνηση, τοὺς ἀναμένει ἡ τιμὴ ποὺ ἔλαβαν οἱ Ἀπόστολοι. 

Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστέ, ὁ Θεός, ὁδήγησέ μας στὸ Θέλημά Σου. Ἀμήν!

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

«Ουκ έχομεν βασιλέα ει μη Καίσαρα»

 

Του Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

(Αφιερωμένο σε όσους διώχθηκαν προσφάτως
για την Πίστη τους στον Βασιλέα Χριστό)

Με αφορμή τα όσα, απαράδεκτα για κάθε ψυχή αληθινού Ορθοδόξου, βιώσαμε τις τελευταίες ημέρες, όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν αυτό το οποίο προείδαν κάποιοι φωτισμένοι Ιεράρχες· ότι η υποδούλωση της Εκκλησίας στο - αναμφίβολα αντιχριστιανικό - Κράτος, έχει ως αποτέλεσμα οι ταγοί της πρώτης να υποτάσσονται στα κελεύσματα όχι του Χριστού πλέον, αλλά του Καίσαρος, μιμούμενοι δυστυχώς την συμπεριφορά των Αρχιερέων της εποχής του Χριστού [1].

Προ εκατόν πενήντα ετών περίπου, ο τότε Μητροπολίτης Χίου Γρηγόριος [2], με αφορμή την φήμη ότι επρόκειτο το Οθωμανικό Κράτος να μισθοδοτήσει τους κληρικούς του κλίματος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, απέστειλε, για το ζήτημα αυτό, δύο υπομνήματα προς τον τότε Πατριάρχη Σωφρόνιο τον Γ΄ και την περί αυτόν Σύνοδο [3].

Σε αυτά επισημαίνει τον κίνδυνο της αιχμαλωσίας της Εκκλησίας από την Πολιτεία, μέσω της μισθοδοσίας, αναφωνώντας προφητικώς:

«Ποία ἐλπὶς ποιμένων ἐλευθέρως ἐν τοῖς θρησκευτικοῖς ἐνεργούντων καὶ μετὰ παρρησίας διαγγελλόντων τὰ θεῖα προστάγματα, ὅταν ὁ κλῆρος μισθοδοτῆται; Τότε τὸ στόμα τῶν Ἱεραρχών ἐφιμώθη, καὶ ἡ γλῶσσα κεκόλληται ξηρὰ καὶ ἀκίνητος ἐν τῷ λάρυγγι αὐτῶν..!» [4].

Θεωρεί ότι ο μισθός από το Κράτος «ταπεινοῖ καὶ ἐκφαυλίζει τὸ ὑπερφυὲς καὶ ὑψηλὸν τῆς Ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα, διότι ἐξευτελίζει τὸν πνευματικὸν χαρακτῆρα τοῦ ποιμένος ἀπέναντι τῶν ἰδίων προβάτων... καθιστᾷ αὐτὸν δέσμιον, δοῦλον καὶ ὑποχείριον τῆς Πολιτείας» [5], ενώ παρατηρεί πως «γενικὸν ἀξίωμα ὑπάρχει βεβαιούμενον ὑπὸ τῆς πείρας, ὅτι ὁ μισθωτὸς δὲν δύναται νὰ ᾖναι ἀνεξάρτητος» [6].

Προβλέποντας δε τις φρικτές συνέπειες της μισθοδοσίας, στην πράξη, γράφει πως στην περίπτωση που κάποιοι πολιτικοί άρχοντες πάρουν άδικες αποφάσεις, τότε «ὁ Ἀρχιερεύς, ἀναλογιζόμενος τὰς συνεπείας τῆς ἐναντιότητος αὑτοῦ, ἀναλογιζόμενος ὅτι ὁ μόνος πόρος τῆς διατροφῆς αὑτοῦ καὶ τῶν περὶ αὐτὸν κεῖται ἐν χερσὶ τοῦ πολιτικοῦ Ἄρχοντος (ὅστις δύναται, ὅταν βουληθῇ, νὰ ἀναβάλῃ τὴν πληρωμὴν τοῦ μισθοῦ...) ταῦτα καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια ἀναλογιζόμενος θέλει ὑποχωρεῖ ἑκὼν ἀέκων εἰς τὴν θέλησιν αὐτοῦ· «τὸ τῆς ἀνάγκης ἀδήρατον σθένος»· δύναται νὰ ὑπάρξῃ μείζον τούτου ἐξευτελισμός, ἢ μᾶλλον ἐξανδραποδισμός;» [7].

Η Εκκλησία της Ελλάδος πάντως (και παρά τις διαμαρτυρίες όσων ζητούσαν «ἐλευθέρα καὶ ζῶσᾳ Ἐκκλησία», όπως ο μακαριστός πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης), όχι μόνο αποδέχθηκε να καταστεί θεραπαινίδα της Πολιτείας , με το να αποδεχθεί να μισθοδοτείται από την τελευταία, αλλά δέχθηκε να μεταβάλλει και το νομικό της κέλυφος κατά τέτοιον τρόπο ώστε να εξαρτάται παντελώς από την Πολιτεία.

Προ πεντηκονταετίας, ο αείμνηστος Μητροπολίτης πρ. Σισανίου κυρός Πολύκαρπος [8] με αφορμή την ψήφιση του τότε Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος και την μετατροπή της σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου συνέγραψε ένα αντιρρητικό βιβλίο, στο οποίο μεταξύ άλλων διαβάζουμε και τα εξής φοβερά: «[Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος] ἐπισήμως καὶ τελεσιδίκως ἀπέκοψε τὴν κεφαλὴν τῆς Ἐκκλησίας, ἥτις ἐστὶν ὁ Χριστός, καὶ ἀντ᾿ αὐτῆς ἔθεσε τὸν Νόμον τοῦ Κράτους, αὐτὸς δὲ ὡς κεφαλὴ τοῦ Νομικοῦ Προσώπου «Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος», αὐτὸς θὰ κατευθύνῃ τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς κεφαλὴ πλέον, ὅπου βούλεται, καὶ εἰς τὴν διάλυσιν ἀκόμη» [9].

Υπάρχει λοιπόν κάποιος που να θεωρεί ακόμα ανεξήγητη την στάση των Αρχιερέων;

Είθε ο Κύριός μας να τους χαρίσει το θάρρος να αναστηθούν και να αποτάξουν τον ζυγό του Καίσαρος [10], αναβοώντας, μαζί με τους δούλους του Ουρανίου Βασιλέως, το «ἀνέστη Χριστὸς καὶ πεπτώκασι δαίμονες»!

---

[1] «Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα» (Ιω. ιθ΄ 15).
[2] Ο από Χίου μακαριστός Μητροπολίτης Ηρακλείας και Ραιδεστού κυρός Γρηγόριος Παυλίδης (1825-1888) χαρακτηρίστηκε ως «ἐκ τῶν εὐρυμαθεστέρων ἱεραρχῶν... ἀκέραιος τὸν χαρακτῆρα, ἀνάπλεως θείου ζήλου, ἀφιλοκερδὴς καὶ αὐστηροτάτων ἠθῶν» (Γεωργίου Παπαδοπούλου, Η σύγχρονος Ιεραρχία της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, Αθήνα, 1895, σελ. 455).
[3] Το πρώτο υπόμνημα φέρει ημερομηνία 30 Δεκεμβρίου 1864 και το δεύτερο 28 Φεβρουαρίου 1865. Συνεκδόθηκαν αμφότερα στο Δύο υπομνήματα προς την Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν κατά της μισθοδοσίας του Ιερού Κλήρου, Χίος, 1866.
[4] Δύο υπομνήματα..., ό.π., σελ. 6.
[5] Αυτόθι, σελ. 7.
[6] Αυτ., σελ 34.
[7] Αυτ., σελ. 38.
[8] Ο από Διαυλείας μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κυρός Πολύκαρπος Λιώσης (1900-1996) υπήρξε ένας από τους διαπρεπέστερους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά τον Κ΄ αιώνα, κατά κοινή ομολογία.
[9] Η Εκκλησία του Χριστού θεοσύστατον ίδρυμα και ουχί Νομικόν Πρόσωπον Δημοσίου Δικαίου, Αθήνα, 1969, σελ. 37.

Πηγή

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Ἐγκύκλιος Νηστείας Ἁγίων Ἀποστόλων

Ἀγαπητοὶ Πατέρες καὶ Ἀδελφοί·
            Εἰσερχόμαστε ἀπὸ αὔριο Δευτέρα στὴν εὐλογημένη περίοδο τῆς Νηστείας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Τὸ χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο διῆλθε σύντομα καὶ μᾶς ὁδήγησε ἀπὸ τὸ ἅγιον Πάσχα, μέσῳ τῆς Ἀναλήψεως, στὴν ἁγία Πεντηκοστή.
            Σήμερα, Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων, τιμοῦμε ὅλους ἐκείνους τοὺς ἀναρίθμητους δούλους τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν ἀληθινοὶ Φίλοι Του καὶ ἐπέτρεψαν στὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ τοὺς ἐξαγιάσει μὲ τοὺς διαφόρους τρόπους τῆς Χάριτός Του. Συγκατατέθηκαν στὴ θεία Βουλὴ ὥστε νὰ λάβουν ἁγιασμὸ καὶ σωτηρία. Ἀπέκτησαν τὴν τελειότητα, τὴν δυνατὴ στοὺς ἀνθρώπους, κατὰ τὴν θεία προτροπή: «Ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὡς ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν» (Ματθ. 5, 48)
            Ἐμεῖς, συναισθανόμενοι τὴν ἀτέλειά μας, ἀτενίζοντες τὸ ἀπερινόητο ὗψος τῆς θείας μεγαλοσύνης καὶ τὴν ἀνέκφραστη λαμπρότητα τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ, βρισκόμαστε σὲ ἀπορία· πῶς θὰ μπορούσαμε νὰ προσεγγίσουμε τὴν θεία τελειότητα;
            Τὸ στάδιο τῆς νηστείας, τὸ ὁποῖο διανοίγεται ἐνώπιόν μας, μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς χειραγωγεῖ σὲ θεάρεστη ὁδὸ θείας ἀναβάσεως. Ὁ ἀγῶνας μας γιὰ νὰ γίνουμε ἀληθινοὶ Χριστιανοί, στὰ ἔργα καὶ στὶς πράξεις καὶ ὄχι μόνον στὶς διαβεβαιώσεις, εἰσέρχεται σὲ ὄντως καλὴ τροχιά. Καὶ αὐτὸ μᾶς γεμίζει ἐλπίδα καὶ αἰσιοδοξία. Ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας δὲν μᾶς ἀφήνει σὲ ἀπορία καὶ σὲ ἀμφιβολία. Θέτει ἄμεσα ἐνώπιόν μας τρόπους θείας εὐαρεστήσεως καὶ θείας ἀναπαύσεως.
            Εἶναι ἀνάγκη νὰ μὴν παραμείνουμε ἁπλὰ ἄνθρωποι σαρκικοί, ἀλλὰ νὰ εἴμαστε καὶ νὰ γίνουμε ἄνθρωποι πνευματικοί. Σὲ ὅλη μας τὴν χριστιανικὴ ζωὴ καὶ ἰδίως σὲ περιόδους νηστείας καὶ ἐγκρατείας, καταβάλλουμε προσπάθεια γιὰ πνευματικὴ ἀναγέννηση. Ἡ νηστεία σκοπὸ ἔχει νὰ μᾶς θυμίσει ὅτι ἄν παραμείνουμε ἄνθρωποι σαρκικοί, ποὺ νὰ ἱκανοποιοῦμε δηλαδὴ τὶς σαρκικές μας ἐπιθυμίες, θὰ ἔχουμε ψυχὲς ἀκατάλληλες γιὰ τὸ Οὐράνιο Δεῖπνο. Θὰ μείνουμε μὲ ρυπαρὰ ἐνδύματα καὶ θὰ ριφθοῦμε ἔξω στὸ σκότος καὶ στὸ πῦρ τὸ αἰώνιο (βλ. Ματθ. 22, 11-13). Ἡ νηστεία ὅμως, ὅταν ἐπιτελεῖται ὀρθά, μᾶς πνευματοποιεῖ καὶ μᾶς καθιστᾶ «τέκνα Θεοῦ» (Ἰωάν. 1, 12).
            Ἡ νηστεία προσανατολίζει τὴν ψυχή μας στὴν ὀρθὴ κατεύθυνση: μᾶς θυμίζει αὐτὸ ποὺ τείνουμε νὰ λησμονήσουμε, ὅτι δηλαδὴ εἴμαστε κλητοὶ γιὰ νὰ κληρονομήσουμε Βασιλεία Οὐρανῶν καὶ ἀνέκφραστο πλοῦτο αἰωνίων ἀγαθῶν· νὰ ζήσουμε αἰώνια σὲ ἑνότητα καὶ κοινωνία μὲ τὸν ἅγιο Τριαδικὸ Θεό! Ἀλλοίμονο ἄν χάσουμε αὐτὴ τὴν πίστη καὶ συνείδηση, αὐτὴ τὴν προσδοκία· ἄν καταφρονήσουμε τὴν τιμὴ καὶ προτιμήσουμε τὰ γήϊνα καὶ φθαρτά· ἄν ἐπιλέξουμε τὰ πρόσκαιρα ἀπὸ τὰ αἰώνια! (βλ. Ἁγίου Συμεὼν νέου Θεολόγου, Κατηχήσεις, Λόγος ὄγδοος).
            Τὴν περίοδο αὐτὴ τοῦ πιὸ ἔντονου πνευματικοῦ ἀγῶνα αὐξάνεται ἡ προσοχή μας γιὰ νὰ μὴν ἐξαπατηθοῦμε ἀπὸ τὴν ὅποια πλεονεξία, ἀπὸ τὴν πολύμορφη σαρκικότητα ποὺ μᾶς περιβάλλει, ἀπὸ τὶς ἐμπαθεῖς ἐπιθυμίες καὶ προσκολλήσεις. Ἡ γαστριμαργία καὶ ἡ ἐπιλεκτικὴ ἱκανοποίηση τοῦ οὐρανίσκου καὶ τοῦ στομάχου ἀποτελοῦν πάθη, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀνάγκη νὰ περιορισθοῦν καὶ καταβληθοῦν.

---

Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί·
            Ἄς μὴ θυσιάσουμε τὸν Πλάστη καὶ Σωτῆρα μας Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ἀλλὰ ἄς τὸν ἀγαπήσουμε εἰλικρινὰ καὶ ἄς τοῦ ὑπακούσουμε πρόθυμα καὶ θυσιαστικά. Ἡ νηστεία προσφέρεται γιὰ σωματικὴ ἐγκράτεια, γιὰ ψυχικὴ καλλιέργεια, γιὰ πνευματικὴ ἀνάγνωση, γιὰ εἰλικρινῆ προσευχή. Ἡ νηστεία συμβαδίζει ἀπαραίτητα μὲ καλύτερη ἐξαγόρευση καὶ μετάνοια, γιὰ ὑπέρβαση παθῶν καὶ ἀδυναμιῶν, γιὰ ὑπομονὴ καὶ συγχώρηση, γιὰ ἕνωση μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσῳ τῶν ἁγίων Μυστηρίων καὶ τῶν ἁγίων Ἀρετῶν.
            Στοὺς Ψαλμοὺς διαβάζουμε τὰ συγκλονιστικὰ θεῖα λόγια: «Καὶ συνεκάλυψα ἐν νηστείᾳ τὴν ψυχήν μου» (68, 11). Γιατί; Διότι, «πτωχός εἰμι καὶ πένης» (Ψαλμ. 69, 6) στὴν ψυχή μου. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀναγκεμένη ψυχὴ παρακαλεῖ ἐκ βάθους: «εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ὅτι χρηστὸν τὸ ἔλεός σου· κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐπίβλεψον ἐπ’ ἐμέ… ταχὺ εἰσάκουσόν μου· πρόσχες τῇ ψυχῇ μου καὶ λύτρωσαι αὐτήν» (Ψαλμ. 68, 17-19).
            Ἡ φροντίδα γιὰ τὴν ψυχή μας, μᾶς ὁδηγεῖ ἐπίσης σὲ καλύτερη καὶ βαθύτερη συναίσθηση τῆς κοινωνικῆς εὐθύνης μας. Ἀμέσως γινόμαστε πιὸ εὐαίσθητοι στὸν πόνο τοῦ ἄλλου, στὴν δυσκολία τοῦ ἄλλου, στὴν ἀνάγκη τοῦ ἄλλου, στὸ ἀδιέξοδο τοῦ ἄλλου. Καὶ γινόμαστε πιὸ εὔσπλαγχνοι καὶ συγκαταβατικοί, δεικνύοντες ἔλεος καὶ ἀγάπη, γιὰ νὰ βροῦμε χωρὶς κόπο τὸ θεῖον ἔλεος καὶ τὴν θεία βοήθεια!
            Καὶ κάτι σημαντικό: ἐπειδὴ συμβαίνουν καθημερινὰ πολλὲς στενοχώριες καὶ ποικίλες δυσκολίες καὶ ἀπογοητεύσεις στὴν ζωή, νὰ μὴ χάνουμε τὸ θάρρος μας, νὰ μὴ γογγύζουμε καὶ νὰ μὴ μεμψιμοιροῦμε! Σὲ ὅλα, καὶ στὰ εὔκολα καὶ στὰ δύσκολα, καὶ στὰ εὐχάριστα καὶ στὰ δυσάρεστα, νὰ εὐχαριστοῦμε καὶ νὰ δοξάζουμε τὸν Θεό! Ἕνα «δόξα σοι, ὁ Θεός!», ἔχει ἀφάνταστη δύναμη. Ἑλκύει τὸ θεῖον ἔλεος καὶ τὴν θεία εὐαρέσκεια, κατακαίει τὸν πονηρό, ἀλλάζει τὶς διαθέσεις, ἐπιφέρει λύσεις ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ ἀναμένει κάποιος!
            Εὔχομαι πρὸς ὅλους καλὴ περίοδο Νηστείας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, μὲ χαρὰ καὶ προθυμία, ὥστε νὰ λάβουμε πλούσια θεία εὐλογία καὶ θεία δωρεά.

Μὲ πατρικὲς εὐχὲς
Ὁ Μητροπολίτης

+Ὁ Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμης

Λάρισα, Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων,
25-5/7-6-2026   

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 

   Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, στολισμένη καὶ ἀγαλλομένη, τιμᾶ τὴν σύναξη πάντων τῶν ἀληθινῶν της τέκνων, ὅλων ὅσοι τίμησαν καὶ λάτρευσαν τὸν Θεὸ εἰλικρινά, ἐπωνύμων, ἀνωνύμων, Ἀποστόλων, Προφητῶν, Ἱεραρχῶν, Μαρτύρων, Ὁσίων καὶ Δικαίων. Μία ἑβδομάδα μετὰ τὴν γέννηση τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, τιμοῦμε ὅλους ἐκείνους ποὺ συγκροτοῦν τὴν οὐράνια Ἐκκλησία, τοὺς Ἁγίους μας.

   Οἱ Ἅγιοι Πάντες ἀποτελοῦν τὰ καθημερινά μας στηρίγματα. Μὲ τὴν πρεσβεία τους κρατιόμαστε στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων, παρὰ τὰ προβλήματα τῆς καθημερινότητας. Ἀποτελοῦν τοὺς ἀληθινούς μας φίλους, οἱ ὁποῖοι εἶναι πάντα πρόθυμοι νὰ μᾶς συμπαρασταθοῦν στὶς δυσκολίες, πάντοτε θὰ μᾶς συμβουλεύσουν γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας καὶ ποτὲ δὲν θὰ μᾶς προδώσουν. Τέλος, ἀποτελοῦν τοὺς λαμπροὺς ὁδοδεῖκτες μας. Αὐτοὺς τιμοῦμε σήμερα. 

   Βεβαίως, ἡ ἀληθινὴ τιμὴ τῶν Ἁγίων δὲν περιορίζεται στὸ σήμερα, στὶς ψαλμωδίες καὶ στὶς γιορτινὲς τράπεζες. «Τιμὴ Μάρτυρος, μίμησις Μάρτυρος» καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ κάθε Ἁγίου, μᾶς διδάσκει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουμε τοὺς Ἁγίους, τοὺς ὁποίους μποροῦμε νὰ μιμηθοῦμε γιὰ νὰ γίνουμε Ἅγιοι, πρέπει νὰ τὸ θεωροῦμε μεγάλη εὐλογία, διότι ἂν εἴχαμε μόνο τὸν Δεσπότη Χριστὸ νὰ μιμηθοῦμε, πολλοὶ θὰ προφασίζονταν ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι Θεός, ἐνῶ ἐμεῖς χοϊκοὶ ἄνθρωποι, ἀδύναμοι νὰ ἀνταποκριθοῦμε στοὺς νόμους ποὺ χάραξε. Τώρα, ὅμως, δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ πρόφαση, διότι καὶ οἱ Ἅγιοι χοϊκοὶ ἄνθρωποι ἦταν καὶ ὅμως κατάφεραν μὲ τὸ χοϊκό τους σῶμα νὰ κατακτήσουν τὸν Οὐρανό. Πῶς κατάφεραν αὐτὸ τὸν ὑψηλὸ στόχο καὶ πῶς διακρίθηκαν ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς τους κερδίζοντας τὸν χαρακτηρισμὸ «Ἅγιοι»;

   Ἀρχικά, πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι Ἅγιοι γίναμε ὅλοι ὅσοι βαπτισθήκαμε στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δυστυχῶς, ὅμως, τὴν ἁγιότητα τὴν χάνουμε στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας μὲ τὶς ἁμαρτίες μας. Αὐτό, λοιπόν, ποὺ κατάφεραν οἱ Ἅγιοι εἶναι νὰ διατηρήσουν τὴν ἁγιότητα καὶ ἂν ποτὲ συνέβη νὰ μολυνθοῦν ὡς ἄνθρωποι, προσέτρεχαν στὸ δεύτερο Βάπτισμα, στὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως.

   Μετὰ τὸ Βάπτισμα -ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ τῆς ἁγιότητας- τὴν θέση παίρνει ἡ ὁμολογία, γιὰ τὴν ὁποία ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα. Μᾶς λέει ὁ Κύριος: ἐκεῖνον ποὺ θὰ μὲ ὁμολογήσει ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, θὰ τὸν ὁμολογήσω κὶ ἐγὼ μπροστὰ στὸν Οὐράνιο Πατέρα, ἐνῷ ἐκεῖνον ποὺ μὲ ἀρνηθεῖ, θὰ τὸν ἀρνηθῶ κὶ ἐγώ. Ὁ Χριστὸς ζητᾶ ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς νὰ εἴμαστε Χριστιανοὶ ὄχι μόνο στὰ λόγια, ἀλλὰ καὶ στὶς πράξεις. Ὅταν κάνει λόγο γιὰ ὁμολογία δὲν ἐννοεῖ μόνο τὴν ὁμολογία ἐνώπιον τῶν τυράννων. Μποροῦμε νὰ ὁμολογήσουμε τὴν πίστη μας μέσα ἀπὸ καθημερινές, ἁπλὲς πράξεις: συμμετέχοντας στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, προσευχόμενοι στὸ σπίτι μας, διατηρῶντας ἄσβεστο τὸ καντήλι στὰ εἰκονίσματα, θυμιάζοντας, κάνοντας τὸν Σταυρό μας ἔξω ἀπὸ τὸν Ναό, ἀρνούμενοι νὰ συμμετάσχουμε σὲ ὅ,τι παραβαίνει τὶς ἀρχές μας. Ὅλα αὐτά, ὅμως, ὄχι γιὰ τὰ μάτια τοῦ κόσμου, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη κρύβεται μέσα στὴν ἀληθινὴ ὁμολογία, τὴν ὁποία, δυστυχῶς, πολλοὶ ἔχουν παρερμηνεύσει. Οἱ Ἅγιοι ὁδηγήθηκαν στὴν ὁμολογία ὡς ἀληθινοὶ ἐκφραστὲς τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου. Δὲν ἔκαναν ὁμολογία γιὰ νὰ φανοῦν καλύτεροι ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους. Ἡ ὁμολογία εἶναι κάτι τὸ ἱερὸ καὶ δὲν σχετίζεται μὲ τοὺς μωρολογητὲς τῶν ἡμερῶν μας. Αὐτοί, γιὰ τὸ καλὸ τῆς ψυχῆς τους, πρέπει νὰ ἀνατρέξουν στὸν ὄντως ὁμολογητή, Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, ὁ ὁποῖος λέει: «πρῶτα πρέπει νὰ καθαρισθοῦμε πνευματικὰ καὶ ἔπειτα νὰ καθαρίσουμε τοὺς ἄλλους». Ἡ μεγαλύτερη ὁμολογία δὲν εἶναι νὰ μάθουν οἱ πάντες ὅτι εἴμαστε Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ; Πῶς θὰ τὸ μάθουν αὐτό; Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν δίνει ὁ ἴδιος ὁ Θεός: ὅταν ἔχουμε ἀγάπη ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλο («ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταὶ ἐστέ, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις»). 

   Στὴ συνέχεια τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὁ Χριστὸς ἀναφέρει ἄλλο ἕνα χαρακτηριστικὸ τὸ ὁποῖο εἶχαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι καὶ καλούμαστε νὰ ἀποκτήσουμε κὶ ἐμεῖς∙ αὐτὸ εἶναι ἡ προθυμία νὰ θυσιάσουμε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό, γιὰ τὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος λέει: ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπήσει τὸν πατέρα ἢ τὴν μητέρα του, ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο περισσότερο ἀπὸ ὅσο ἀγαπᾶ ἐμένα, δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος. Νομίζουμε αὐστηρὰ αὐτὰ τὰ λόγια; Ὅταν, ὅμως, κοιμηθεῖ ὁ πατέρας μας ἢ ἡ μητέρα μας, ἢ χάσουμε τὴν περιουσία μας, στὸν Χριστὸ δὲν προσφεύγουμε γιὰ παρηγοριά; Καὶ αὐτὸ γιατί; Διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος Πατέρας μας, ὁ Φίλος μας, ὁ Ἀδελφός μας. Κάθε τι τὸ ὁποῖο θέλουμε εἶναι ὁ Χριστὸς γιὰ ἐμᾶς. Δὲν εἶναι, ἑπομένως, δίκαιο νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο; Ἄν, ἀντιθέτως, προσφέρουμε περισσότερη ἀγάπη στὰ οἰκεῖα πρόσωπα, στὴν ἐργασία μας, στὸ σπίτι μας, ἀπὸ ὅτι στὸν Κύριο, δὲν Τοῦ εἴμαστε ἄξιοι καὶ χάνουμε τὴν εὐλογία Του. Ἂν στὴν πραγματικότητα ἀγαποῦμε καὶ θέλουμε τὸ καλὸ τῶν ἀνθρώπων μας, πρέπει νὰ ἐκφράσουμε μεγαλύτερη ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ Ἐκεῖνος θὰ τὰ φέρει ὅλα κατ’ εὐχήν.  

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

   Οἱ Ἅγιοι Πάντες ἀπέδειξαν ὅτι ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἁγιότητα δὲν εἶναι ἀκατόρθωτος γιὰ ἐμᾶς, τοὺς φθαρτοὺς ἀνθρώπους. Μὲ μεθοδικότητα μποροῦμε νὰ τὸν διαβοῦμε καὶ να φθάσουμε στὸν ὑψηλὸ προορισμό. Βάπτισμα, ὀρθόδοξη ὁμολογία μὲ θεμέλιο τὴν ἀγάπη καὶ θυσιαστικὸ πνεῦμα∙ μὲ αὐτὰ θὰ ἐπιτύχουμε τὴν σωτηρία μας.

   Ὅλη τὴν περασμένη ἑβδομάδα ψέλναμε ὅτι ὁ Θεός, διὰ τῆς διανομῆς τῶν πυρίνων γλωσσῶν στοὺς Ἀποστόλους, «εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσεν». Οἱ Ἅγιοι ἀπολαμβάνουν τὴν ἑνότητα στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Καθῆκον ὅλων μας νὰ ἑνωθοῦμε μὲ ἐκείνους, ἀλλὰ καὶ μεταξύ μας ἐν Χριστῷ.

Χρόνια πολλὰ σὲ ὅλους!

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΤΑ ΣΑΘΡΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΙΛΟ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ ΕΔΩ
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΕΔΩ
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ ΕΔΩ
ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΝ ΕΔΩ
ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟΝ ΕΔΩ
ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟΝ ΕΔΩ

Δείτε σχετικά:

Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΑΠΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΥΝΑΔΩΝ (23 Μαΐου)

 Όσιος Μιχαήλ, έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντα του Αρμένιου και καταγόταν από πλούσια και αρχοντική οικογένεια, από τα Σύναδα της Φρυγίας. Σπούδασε με ζήλο τα ιερά γράμματα και στη συνέχεια έφθασε στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του.

Εκεί συνδέθηκε με ένα φημισμένο πνευματικό άνθρωπο το Θεοφύλακτο, και αποφάσισαν να αφοσιωθούν στην άσκηση της σάρκας και τη μελέτη των Θείων Γραφών. Αποσύρθηκαν σε κάποιο μοναστήρι στον Εύξεινο Πόντο το οποίο είχε ιδρύσει ο Πατριάρχης Ταράσιος, ο οποίος φωτισθείς από το Άγιο Πνεύμα, τους υποδέχθηκε εγκάρδια και πολύ γρήγορα τους χειροτόνησε πρεσβυτέρους.

Στη συνέχεια, ο μεν Θεοφύλακτος εξελέγη επίσκοπος Νικομήδειας, ο δε Μιχαήλ επίσκοπος Συνάδων.

Από τη θέση του Επισκόπου ο Μιχαήλ έλαμψε πνευματικά. Δυναμικός μαχητής της πίστης, δίδασκε καθημερινά το λόγο του Θεού, κήρυττε, νουθετούσε και βοηθούσε δυναμικά τους πτωχούς, τους πάσχοντες και τους αδυνάτους. Διακρίθηκε επίσης για την προσήλωσή του στα ορθόδοξα δόγματα και την σφοδρή καταπολέμηση των αιρετικών διδασκαλιών.

Όταν ο αυτοκράτορας Λέων ο Αρμένιος, κήρυξε διωγμό εναντίον όσων υπερασπιζόταν τις ιερές εικόνες, ο Μιχαήλ με γενναιότητα αντιτάχθηκε στη προκλητική αυτή ενέργεια του αυτοκράτορα. Εξοργισμένος ο Λέων έδωσε εντολή να φυλακισθεί σε ένα φρούριο, το οποίο ονομαζόταν Ευδοκιάς.

Ο Όσιος όμως συνέχιζε να διακηρύσσει την αλήθεια με αντίτιμο συνεχείς εξορίες κακουχίες και στερήσεις για να καταλήξει σε κάποια ανθυγιεινή περιοχή όπου από τις ταλαιπωρίες παρέδωσε την αγία ψυχή του ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού.

Την κάρα του Αγίου Μιχαήλ αποθησαυρίζει η Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιον Όρος, που της παραχωρήθηκε με χρυσόβουλο από τους βασιλείς Βασίλειο και Κωνσταντίνο.

Πηγή: www.saint.gr

 Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Θεῷ ἀναθεμένος, τὴν σὴν ζωὴν ἐκ παιδός, ποιμὴν ἀνηγόρευσαι, καὶ Ἱεράρχης σεπτός, Χριστοῦ ἱερώτατε· ὅθεν τὴν τοῦ Δεσπότου, ὡς τιμήσας Εἰκόνα, θλίψεις ἐν ἐξορίαις, Μιχαὴλ καθυπέστης· καὶ νῦν ἀναπηγάζεις ἡμῖν, ῥεῖθρα ἰάσεων.

Κοντάκιον

Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ὥσπερ μέγας ἤλιος, ἐξανατείλας, καταυγάζεις ἅπαντας, τῶν ἀρετῶν σου τῷ φωτί, καὶ τῶν θαυμάτων ταῖς λάμψεσι, θαυματοφόρε, Ἀγγέλων ὁμώνυμε.

Μεγαλυνάριον

Κλῆσιν ἀγγελώνυμον ἐσχηκώς, ἰσάγγελος ὤφθης, ἐν τῷ κόσμῳ μετὰ σαρκός,...