ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΑΓΙΕΣ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος κ. Κλήμεντα)

 

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 

            Χριστὸς Ἀνέστη!

            Σήμερα, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ μὲ ἕναν ξεχωριστὸ τρόπο τὴν μνήμη τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν στὴν θεόσωμη ταφὴ τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν γυναικῶν οἱ ὁποῖες, σύμφωνα μὲ τὸ ἔθιμο τῶν Ἰουδαίων, ἔσπευσαν νὰ ἀλείψουν τὸ ζωοποιὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μὲ μύρα, γιὰ αὐτὸ καὶ ὀνομάσθηκαν «Μυροφόρες». Τὰ πρόσωπα αὐτὰ ὑπηρέτησαν τὸν Χριστὸ μὲ θυσιαστικὸ πνεῦμα, γιὰ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία εὐγνωμονοῦσα, ἀφιερώνει τὴν τρίτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα σὲ αὐτά.

            Οἱ μὲν ἅγιοι Κηδευτές, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν κρυφοὶ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν εἶχαν τὴν εὐκαιρία τῆς συνεχοῦς συναναστροφῆς μαζί Του, ἐντούτοις εἶχαν καταλάβει καρδιακὰ ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν μαθητὴ ἐκεῖνο, ὁ ὁποῖος καὶ εὐεργετήθηκε καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ ἀξιώματος ἀξιώθηκε καὶ θαύματα εἶδε ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ συναναστρεφόμενος καθημερινὰ μαζί Του, μὰ «οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι». Δὲν ἤθελε νὰ καταλάβει ὅτι ὁ Διδάσκαλός Του ἦταν ὁ Θεός. Πρόκειται γιὰ τὸν Ἰούδα, τὰ πάθη τοῦ ὁποίου, ἡ καχυποψία, ἡ φιλαργυρία, ὁ φθόνος, ἡ δολιότητα, τὸν ὁδήγησαν ὄχι μόνο στὴν Σταύρωση τοῦ Θεανθρώπου, ἀλλὰ καὶ σὲ αὐτὴν τὴν τραγικὴ αὐτοκτονία. Οἱ ἄδολοι, ὅμως, Μαθητές, Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος, εἶχαν προσεγγίσει τὸν Χριστό μας ὄχι ὡς Ἰοῦδες, ἀλλὰ μὲ ἁγνότητα, μὲ ἀγάπη πρὸς Ἐκεῖνον ποὺ μέχρι τότε ὁμοιός Του δὲν εἶχε βρεθεῖ. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, παρέμειναν κοντά Του μέχρι τὸ σταυρικὸ τέλος, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὸ τέλος, τὸ ὁποῖο, κατὸπιν, ἀποτέλεσε τὴν ἀρχὴ τῆς δικῆς μας ζωῆς. Βλέποντας τὸ μέγεθος τῆς θυσίας τοῦ Διδασκάλου Τους, τοῦ Δικαιότερου τῶν ἀνθρώπων, ξέχασαν καὶ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων καὶ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία. Δὲν λογάριασαν τὴν κοινωνική τους θέση μέσα στὴν ἰουδαϊκὴ κοινωνία καὶ ἔσπευσαν νὰ αἰτηθοῦν τὸ νεκρό, μὰ ζωοποιὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὕστερα νὰ κηδεύσουν μὲ τὸν πρέποντα σεβασμὸ Ἐκεῖνον «τὸν Ὁποῖο βλέποντας ὁ ἥλιος στὸν Σταυρό, τυλίχθηκε στὸ σκοτάδι», ὅπως ψάλλει ὁ ὑμνωδός. Γιὰ αὐτή τους τὴν πράξη, μνημονεύονται καὶ θὰ μνημονεύονται εἰς τοὺς αἰώνας, διότι στὴν Ἐκκλησία δεσπόζει ἡ εὐγνωμοσύνη, ἄσχετα ἂν τὰ πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας πολλάκις ἀγνοοῦν αὐτὴ τὴν ἀρετή. Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει νὰ τιμᾶ ἐκείνους ποὺ ἐργάσθηκαν τὸ ἀγαθὸ ὑπηρετῶντας Χριστό.

            Τὸ ἴδιο ἔπραξε μὲ τὶς Μυροφόρες γυναῖκες. Οἱ γυναῖκες ἐκεῖνες, πλάσματα εὐαίσθητα, ἀδύναμα κατὰ τὴν φύση τους, ὑπερέβησαν τοὺς ἴδιους τοὺς Ἀποστόλους. Διότι, ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ἐκτὸς τοῦ Θεολόγου Ἰωάννου, ἐν ὅσῳ διαδραματίζονταν τὰ γεγονότα τοῦ Θείου Πάθους, δείλιασαν, φοβήθηκαν τοὺς Ἰουδαίους καὶ παρέμειναν ἔγκλειστοι. Αὐτὲς οἱ γυναίκες, ὅμως, παρέμειναν ἐκεῖ, πλάι στὸν Γλυκύτατο Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας, ἀτενίζοντάς Τον νὰ σώζει τὴν ἀνθρωπότητα πάνω στὸν Σταυρό.

            Ἐκτὸς αὐτοῦ, οἱ Μυροφόρες, τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων, πρὶν ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ἔχοντας ἀγοράσει ἀκριβὰ ἀρώματα πορεύθηκαν πρὸς τὸν Τάφο γιὰ νὰ ἀλείψουν μὲ μύρα τὸ ἄχραντο Σῶμα, δίχως νὰ γνωρίζουν ἂν θὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν ἐπιθετικότητα τῶν στρατιωτῶν ποὺ φύλασσαν τὸν Τάφο. Στὴν πορεία, μὲ πολὺ ἀγωνία σκέπτονταν: «ποιός θὰ ἀποκυλίσει τὸν λίθο ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ μνημείου;». Ὁ λίθος ἦταν πολὺ μεγάλος καὶ ἡ σκέψη ὅτι δὲν θὰ τὰ κατάφερναν τὶς ταλαιπωροῦσε. Ἐντούτοις, δὲν ἔκαναν πίσω. Προχώρησαν πρὸς τὸν Τάφο καὶ τί νὰ δοῦν; Αὐτὸ ποὺ δὲν φαντάζονταν, ἀλλὰ ἡ ψυχή τους λαχταροῦσε. Ὁ λίθος, ἡ μεγάλη καὶ βαριὰ πέτρα ἦταν ἀποκεκυλισμένη καὶ τὸ Σῶμα δὲν ἦταν μέσα, παρὰ μόνο τὸ νεκρικὸ σάβανο. Ἔντρομες, σκέφθηκαν ὅτι ἴσως κάποιοι ἔκλεψαν τὸ Σῶμα. Εὐθύς, ὅμως, «εἶδαν νεανίσκον, περιβεβλημένον στολὴν λευκὴν» καὶ τοὺς κατέλαβε θάμβος. Ἄγγελος Κυρίου διεμήνυσε σὲ αὐτὲς ὅτι ὁ Χριστὸς Ἀνέστη! Τέλος ἡ θλίψη καὶ ἡ ἀγωνία! Ὁ θάνατος ἀκυρώθηκε καὶ μὶα νέα ζωὴ ξεκινᾶ! Ἡ Ἀνάστασή Του ἔφερε «ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν», γιὰ τὴν ὁποία ὑμνοῦμε τὸν αἴτιον, τὸν Σωτήρα Χριστό.

            Τιμήθηκαν, λοιπόν, γιὰ τὴν ἀφοσίωσή τους οἱ Μυροφόρες, γιὰ αὐτὸ καὶ πρῶτες ἀξιώθηκαν τοῦ μηνύματος τῆς Ἀναστάσεως ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν Ἄγγελο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἀναστάντα Χριστό. Ἀπὸ Ἐκεῖνον ἄκουσαν τὸ κοσμοχαρμόσυνο: «Χαίρετε»! Χαρὰ νὰ ἔχετε γιατὶ εἶμαι μαζί σας. Εἶμαι ἐδώ. Ὅπως ἐσεῖς δίπλα στὸν πόνο μου, ἔτσι καὶ Ἐγὼ πλάι στοὺς δικούς σας πόνους. Χαρὰ νὰ ἔχετε!

            Αὐτὸ ποὺ πρέπει ἅπαντες νὰ προσέξουμε εἶναι ἡ πορεία τῶν Μυροφόρων πρὸς τὸν Τάφο, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ διαχρονικὴ μικρογραφία τῆς ζωῆς τοῦ Χριστιανοῦ.

            Ὅπως οἱ Μυροφόρες, ἔτσι καὶ ἐμεῖς βαδίζουμε πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ στὴν πορεία ἀναλογιζόμαστε: «πῶς θὰ ὑπερβῶ τὰ ἐμπόδια; Πῶς θὰ ἀνταπεξέλθω; Ἂν πλησιάσω τὸν στόχο, θὰ μπορέσω νὰ τὸν ὁλοκληρώσω;». Ὅλα αὐτὰ σκεφτόμαστε καὶ μᾶς καταλαμβάνει συχνὰ ἄγχος καὶ πίεση. Δικαιολογημένα αὐτά. Δὲν πρέπει, ὅμως, νὰ σταθοῦν αἰτία γιὰ νὰ κάνουμε πίσω. Πρέπει μὲ θάρρος, μὲ ἐλπίδα καὶ πίστη νὰ συνεχίσουμε τὴν πορεία μας. Νὰ προχωρήσουμε μπροστά. Καὶ ὅταν φθάσουμε, θὰ δοῦμε ὅτι κανένας λίθος δὲν θὰ μπορέσει νὰ σταθεῖ ἐμπόδιο στὸν στόχο μας, διότι Ἐκεῖνος ποὺ εἶχε τὴν δύναμη νὰ καταργήσει τὸν θάνατο, ἔχει τὴν δύναμη νὰ καταργήσει καὶ τοὺς λίθους καὶ τὰ προσκόμματα. Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη μας. Μᾶς ὠθεῖ νὰ προχωροῦμε μπροστὰ δίχως φόβο, μὰ μὲ Χαρὰ καὶ Εἰρήνη.

Εὐχή μου αὐτὴ ἡ Χαρὰ καὶ ἡ Εἰρήνη νὰ συνοδεύουν ὅλους μας.

Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 

Χριστὸς Ἀνέστη! Χαίρετε!

            Ὅταν ὁ Χριστός μας, ὕστερα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες παραμονῆς Του στὸν Τάφο, ἀναστήθηκε δωρίζοντας στὸν κόσμο τὴν ἀληθινή, παντοτινὴ καὶ οὐσιαστικὴ ζωή, οἱ Ἀπόστολοι ἦταν κρυμμένοι, διότι φοβοῦνταν τοὺς Ἰουδαίους. Μόνο ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης, ὕστερα ἀπὸ τὴν πληροφορία τῶν Μυροφόρων ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, τόλμησαν νὰ πᾶνε στὸ μνῆμα, ὅπου διαπίστωσαν μὲ τὰ μάτια τους τὸ συγκλονιστικὸ γεγονός.

            Τὸ ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα, λοιπόν, ὅταν ὅλοι οἱ Μαθητὲς -ἐκτὸς τοῦ Θωμᾶ- βρίσκονταν κεκλεισμένοι στὸ ὑπερῶο, σκεπτικοὶ καὶ ταραγμένοι γιὰ ὅσα εἶχαν προηγηθεῖ, ἐμφανίσθηκε ἀνάμεσα τους ὁ Χριστὸς λέγοντας: Εἰρήνη ὑμῖν. Εἰρηνεύετε. Μὴν δίνετε πλέον τόπο στὴν ταραχή, διότι ἰδού, σᾶς στέλνω νὰ κηρύξετε τῆν Ἀνάσταση μου. Ὅπως μὲ ἔστειλε ὁ Πατέρας νὰ θυσιασθῶ γιὰ νὰ γνωρίσει ὁ κόσμος τὴν ἀληθινὴ ζωή, ἔτσι καὶ ἐγὼ στέλνω ἐσᾶς. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ σᾶς κυριεύει ἡ στενοχώρια. Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιο καὶ μὲ αὐτὴ τὴν Θεία Χάρη, ὅσες ἁμαρτίες συγχωρέσετε, θὰ εἶναι συγχωρεμένες, ὅσες, ὅμως, δέσετε, θὰ εἶναι δεμένες καὶ ἀσυγχώρητες.  Ὅπως ἦταν φυσικό, οἱ Μαθητὲς ἔλαβαν πολλὴ χαρὰ ποὺ εἶδαν τὸν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο, πάλι κοντά τους, Ἐκεῖνον ποὺ μόλις τρεῖς ἡμέρες πρὶν εἶχε παραδώσει το πνεῦμα πάνω στὸν Σταυρὸ. 

            Ἔτσι, ἄλλωστε, βιώνει κανεὶς διαχρονικὰ τὴν ἀπουσία καὶ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν ζωή του. Ὅταν ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ Παρών, δὲν βρίσκει θέση στὴν ψυχή μας, μᾶς σκιάζουν τὰ σύννεφα τῆς ταραχῆς καὶ τοῦ φόβου. Φοβόμαστε τὴν πίεση τῆς καθημερινότητας, τὰ μέλλοντα, τὴν κακὴ συμπεριφορὰ τῶν συνανθρώπων μας, τὶς ἀσθένειες, τοὺς πολέμους, τὴν οἰκονομικὴ δυσπραγία, μὲ ἀποκορύφωμα τὸν θάνατο. Καὶ ἐνῷ ἐμεῖς, φοβισμένοι καὶ ταραγμένοι, ἔχοντας κλειστὲς τὶς πόρτες τῆς ψυχῆς μας, συλλογιζόμαστε πώς θὰ ἀνταπεξέλθουμε ἀπέναντι σὲ τόσα προβλήματα, ἐπισκέπτεται ὁ Θεὸς τὴν ταλαίπωρη ψυχή μας καὶ μᾶς λέει: Τέλος ὁ φόβος, τέρμα ἡ ταραχή! Εἰρήνη νὰ ἔχετε, διότι ἀναστήθηκα! Εἰρήνη νὰ ἔχετε διότι ὅπως νίκησα τὸν θάνατο, ἔτσι μπορῶ νὰ νικήσω κάθε κακὸ ποὺ σᾶς ταλαιπωρεῖ, ἀρκεῖ νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ μείνω στὴν ψυχή σας, ἀρκεῖ νὰ εἶστε δικοί μου. 

            Αὐτὴ τὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως, αὐτὴ τὴν χαρὰ ὅτι δὲν εἴμαστε μόνοι, ἀλλὰ πάντοτε μαζὶ μὲ τὸν Ἀναστάντα Χριστό, βίωσαν οἱ Δέκα Ἀπόστολοι. Ὁ Θωμᾶς, ὡστόσο, ὁ ὁποῖος ἀπουσίαζε ἀπὸ τὴν σύναξη τῶν Μαθητῶν, δὲν ἀπόλαυσε αὐτὴ τὴν χαρά. Δὲν εἶδε Ἀναστημένο τὸν Κύριο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τοὺς δηλώνει ἐπίμονα: «ἂν δὲν δῶ, δὲν θὰ πιστέψω». Ζητοῦσε καρδιακὰ νὰ δεῖ καὶ ἐκεῖνος, ὅπως οἱ Συμμαθητές του, τὸν Διδάσκαλό του Ἀναστημένο. Καὶ πράγματι, ὁ Χριστὸς, ὁ Ὁποῖος εἶπε «ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε» ἐκπλήρωσε τὸν πόθο καὶ ἱκανοποίησε τὴν περιέργεια τοῦ Θωμᾶ, ἐμφανιζόμενος ξανὰ στοὺς συναγμένους Ἀποστόλους ὀκτὼ ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, σὰν σήμερα. Κάλεσε τὸν Θωμᾶ νὰ δεῖ καὶ νὰ ψηλαφήσει τὰ σημάδια του Θείου Πάθους, ἀποσπῶντας τὴν κοσμοσωτήρια ὁμολογία του: «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου», καὶ μὴν παραλείποντας νὰ τοῦ δηλώσει ὅτι «Εὐτυχισμένοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶδαν, ἀλλὰ πίστευσαν». 

            Πολλοὶ κατηγοροῦν τὸν Θωμᾶ ὅτι ἦταν ἄπιστος. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει. Ὁ Θωμᾶς δὲν ἦταν ἄπιστος. Ἦταν δύσπιστος. Καὶ αὐτὴ ἡ δυσπιστία του ἀποδείχθηκε σωτήρια γιὰ ὅλες τὶς ἐπερχόμενες γενεές, διότι ὁ Θωμᾶς πρόλαβε ὅλους ἐμᾶς. Ἐξέφρασε τὴν δυσπιστία ἀντὶ γιὰ ἐμᾶς, μὲ ἀποτέλεσμα ἐμεῖς σήμερα νὰ μὴν χρειαστεῖ νὰ δοῦμε γιὰ νὰ πιστεύσουμε. Ψηλάψησε τὸν τύπον τῶν ἥλων καὶ τὴν ἄχραντη πλευρὰ τοῦ Σωτῆρος μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἶναι πλέον ἱκανὸς καὶ πρόθυμος νὰ ταξιδέψει ἕως τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης καὶ νὰ δώσει καὶ τὸ αἷμα του ὁμολογῶντας ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριός του καὶ ὁ Θεός του, ὁ Μόνος Ἀληθινὸς Θεός. 

            Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, πρέπει νὰ εὐγνωμονοῦμε τὸν Θωμᾶ, διότι ἔγινε ὁ μεγάλος μας εὐεργέτης. 

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

           Ἐμεῖς μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀνήκουμε στοὺς μακαρίους οἱ ὁποῖοι δὲν εἶδαν, ἀλλὰ πίστεψαν. Σίγουρα, ὅλοι θὰ θέλαμε νὰ δοῦμε ἐκεῖνο ποὺ εἶδαν οἱ Ἀπόστολοι, τὸν Ἀναστάντα Κύριό μας, διότι οἱ Ἀπόστολοι, καὶ εἰδικὰ ὁ Θωμᾶς, βίωσαν ἐμπειρία Θεώσεως. Τὸ νὰ βιώσουμε καὶ ἐμεῖς αὐτὴ τὴν ἐμπειρία εἶναι καθῆκον μας. Γιὰ νὰ φθάσουμε, ὅμως, ὡς ἐκεῖ πρέπει νὰ προηγηθεῖ ἀγώνας. «Καθαρθῶμεν τὰς αἰσθήσεις καὶ (τότε) ὀψόμεθα τῷ ἀπροσίτῳ φωτὶ τῆς Ἀναστάσεως». Πρῶτα πρέπει νὰ καθαρίσουμε τὶς αἰσθήσεις μας γιὰ νὰ δοῦμε τὸ Φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτὸ θὰ τὸ καταφέρουμε μέσα ἀπὸ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως, τὸ ὁποῖο παρέδωσε ὁ Χριστὸς στοὺς Μαθητές Του καὶ κατ᾽ ἐπέκταση στοὺς Διαδόχους αὐτῶν, Ἐπισκόπους, τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως. Μέσῳ αὐτοῦ τοῦ Μυστηρίου, ὁ Χριστὸς μᾶς λέει ὅτι δὲν νίκησε μόνο τὸν θάνατο, ἀλλὰ καὶ τὶς ἁμαρτίες μας. Μέσῳ αὐτοῦ τοῦ Μυστηρίου, κάθε σφάλμα ἐξαλείφεται καὶ μία νέα εὐκαιρία μᾶς χορηγεῖται γιὰ νὰ προσεγγίσουμε Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ἡ Ἀνάσταση, ἡ Ζωή καὶ τὸ Φῶς.

Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,  

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒAΪΩΝ 2026 (Ομιλία και για του Αγίου Φωτός του π. Ευθυμίου Μπαρδάκα)

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒAΪΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ 200 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

«Αἰνέσατε συμφώνως, οἱ λαοὶ καὶ τὰ ἔθνη·

 ὁ γὰρ Βασιλεὺς τῶν Ἀγγέλων, ἐπέβη νῦν τῷ πώλῳ»

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Σήμερα, ἡμέρα μνήμης τῆς ἔνδοξης εἰσόδου τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα μετὰ βαΐων καὶ κλάδων, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία καλεῖ τὸν κάθε εὐσεβῆ καὶ φιλόθεο σὲ πανήγυρη καὶ ἰδιαίτερη δοξολογία τοῦ Θεοῦ. 

            Μποροῦμε, ὅμως, νὰ αἰσθανθοῦμε τὸ γιατί; 

            Ἂν ὄχι, ἀρκεῖ νὰ σχηματίσουμε στὸ μυαλό μας τὴν εἰκόνα τοῦ θαυμαστοῦ γεγονότος. 

            Ὅπως ψάλλει καὶ ὁ ὑμνωδός, «ὁ γὰρ Βασιλεὺς τῶν Ἀγγέλων, ἐπέβη νῦν τῷ πώλῳ»∙ ὁ Βασιλεὺς τοῦ σύμπαντος κόσμου, τῶν ἐπιγείων καὶ τῶν ἐπουρανίων, κάθισε πάνω σὲ ἕνα ταπεινὸ γαϊδουράκι καὶ εἰσῆλθε μὲ πραότητα στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ νὰ ὁλοκληρώσει τὸ σχέδιο τῆς Θείας Οἰκονομίας περὶ τῆς σωτηρίας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Πόσο παράδοξο τὸ θέαμα… Πορεύεται τὸν καθορισμένο δρόμο γιὰ νὰ σώσει τὸν κόσμο, ὅχι πάνω σὲ ἅρματα μάχης, ἀλλὰ πάνω σὲ εὐτελὲς πουλάρι. Δὲν Τὸν συνοδεύουν στρατιῶτες, μονάχα οἱ λιγοστοὶ φίλοι καὶ μαθητές Του. Ὅπλα δὲν κρατᾶ, γιατὶ δικά Του ὅπλα εἶναι ἡ ὑπερβολικὴ ἀγάπη καὶ ἡ ἀνιδιοτελὴς συγχωρητικότητα. Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός μας. Μὲ αὐτὰ μέλλει νὰ νικήσει. Αὐτὸ τὸ ὑπόδειγμα μᾶς καλεῖ ἡ Ἐκκλησία νὰ ὑμνήσουμε. 

            Ὁ Κύριος τῶν Κυριευόντων σήμερα, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, μᾶς διδάσκει τὴν ταπείνωση, τὴν ἀρετὴ αὐτὴ ποὺ -δυστυχῶς- γιὰ τοὺς περισσοτέρους εἶναι ἄγνωστη. Καθὼς πορεύεται πρὸς τὴν Ἁγία Γῆ, ὁ ὄχλος σὲ πανηγυρικὴ διάθεση, ἔχοντας λάβει ἀποκάλυψη ἀπὸ τὸν Θεὸ, φωνάζει «Ὡσαννά· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Ἄλλοι κρατοῦν στὰ χέρια τὰ βάια τῶν φονίκων. Ἄλλοι στρώνουν τὰ ἰμάτιά τους στὴν ὁδὸ γιὰ νὰ διαβεῖ ὁ Ἐρχόμενος, ὁ πάντοτε Ἐρχόμενος καὶ ἔτοιμος νὰ θυσιασθεῖ γιὰ ἐκείνους ποὺ θέλουν τὴν σωτηρία τους. Πράγματι, ἔνδοξη εἴσοδος! 

            Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν δόξα ποὺ γιὰ μόνη φορὰ λαμβάνει ἐπὶ γῆς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ὄντας ἀνάμεσά τους, δέος μᾶς προκαλεῖ τὸ ὅτι ἐπέλεξε τὸ γαϊδουράκι γιὰ ὄχημά Του. Τὸ ζῶο, τὸ καταφρονημένο γιὰ τοὺς πολλούς, ἔγινε ἅρμα τοῦ Θεοῦ μας. Δὲν εἶναι τυχαῖο. Ὁ Χριστὸς «ταπεινοῖς δίδωσι χάριν», καθὼς ἀναπαύεται στοὺς ταπεινούς. 

            Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν δόξα, δὲν ὑπάρχει σὲ Αὐτὸν οὔτε ἴχνος ἔπαρσης καὶ αὐτὸ γιατὶ παραμένει ἀφοσιωμένος στὸν στόχο Του. Δὲν εἰσέρχεται στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ νὰ κάνει ἐπίδειξη. Οἱ ἔπαινοι τοῦ ὄχλου δὲν Τον ἀγγίζουν, διότι δὲν ἦρθε στὴν γῆ γιὰ νὰ δοξασθεῖ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Μπαίνει στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ δικαστεῖ, νὰ ἐμπτυσθεῖ, νὰ ἐμπαιχθεῖ, νὰ μαστιγωθεῖ, νὰ σταυρωθεῖ καί, τελικά, νὰ ἀναστηθεῖ καὶ νὰ χαρίσει στὸν κόσμο τὴν αἰώνια ζωή. Γνωρίζει ὅτι κάποιοι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ σήμερα φωνάζουν τὸ «Ὡσαννὰ» σὲ λίγες ἡμέρες θὰ κράζουν τὸ «Σταυρωθήτω». 

            Αὐτὴ ἡ ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ ἀποτελεῖ διαχρονικὸ φαινόμενο καὶ ἔχει ὡς ρίζα ἕνα κακὸ ποὺ μέχρι καὶ τὸν Θεὸ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὸν Σταυρό. Αὐτὸ τὸ κακὸ εἶναι τὸ θέλημα ποὺ δὲν συμβαδίζει μὲ τὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τὴν μιὰ μέρα, γιὰ τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις, ἕνα τμῆμα τοῦ ὄχλου ὑποδέχεται τὸν Χριστὸ μὲ τὴν προσδοκία ἑνὸς ἐπίγειου βασιλιά, ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ἦρθε γιὰ νὰ τοὺς χαρίσει τὴν ἄνεση, καὶ σὲ λίγες ἡμέρες, ὅταν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ ὅλα αὐτὰ καὶ δὲν τοὺς ἱκανοποιεῖ τὰ θελήματα, Τὸν ὁδηγοῦν μὲ τὸν αὐτὸ ἐνθουσιασμὸ ἐπάνω στὸν Σταυρό. 

            Αὐτό, δυστυχῶς, συμβαίνει καὶ σήμερα. Πόσοι ἐκ τῶν χριστιανῶν ἐπειδὴ δὲν γίνεται τὸ θέλημά τους, ἀκυρώνουν μὲ τὴν συμπεριφορά τους τὸν Θεό, Ἐκεῖνον ποὺ λένε ὅτι πιστεύουν; Πόσοι νομίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ κτῆμα τους καὶ σπεύδουν μέσα σὲ αὐτὴν νὰ δημιουργήσουν ἕναν θεὸ κομμένο καὶ ραμμένο στὰ μέτρα τους; Μπορεῖ νὰ εἶναι λίγοι, ἴσως καὶ πολλοί. Πρέπει, ὅμως, νὰ γνωρίζουν ὅτι οἱ πεισματικές, οἱ ἀναρχικὲς συμπεριφορές, δὲν ἀνήκουν στὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ ἀποτελοῦν δεῖγμα φαρισαϊσμοῦ. Οἱ Φαρισαῖοι ὅταν εἶδαν ὅτι ὁ ὄχλος μὲ τόση λαμπρότητα ὑποδέχθηκε τὸν Χριστό, ἀνησύχησαν μὴν χάσουν τὴν ἀξία τους στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων.Οἱ δῆθεν ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ Τὸν ἀμφισβήτησαν, παρόλο ποὺ ἡ γραφὴ ἀποδείκνυε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Θεός. Ἐκεῖνος, ὅμως, ἂν καὶ λυπούμενος γιὰ τὴν πώρωση τῆς καρδιᾶς τους, δὲν τοὺς εἶχε ἀνάγκη, καθὼς ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων ἄκουσε τὸν ἄγγελικὸ αἶνο «Ὡσαννά, εὐλογημένος εἶ ὁ Ἐρχόμενος».

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, 

            Ἡ παροῦσα ἡμέρα μᾶς θέτει ἕνα σημαντικὸ δίλημμα∙ μὲ ποιό τμῆμα τοῦ ὄχλου θέλουμε νὰ εἴμαστε γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Χριστό; Μὲ ἐκείνους ποὺ ἀφ᾽ ἑνὸς φώναζαν τὸ «Ὡσαννά», ἀφ᾽ ἑτέρου τὸ «Σταυρωθήτω», ἢ μὲ ἐκείνους ποὺ φώναζαν τὸ «Ὡσαννά» ὡς ἔνδειξη εὐχαριστίας γιὰ Ἐκεῖνον ποὺ μὲ τὸν ἀτιμωτικό Του θάνατο νίκησε τὸν θάνατο;Τὶς ἅγιες τοῦτες ἡμέρες τοῦ Θείου Πάθους καὶ τῆς Ἀναστάσεως, ὅταν στὴν πατρίδα μας ὑπάρχει ἀκόμα μία ξεχωριστὴ εὐλογία, ἐλεύθεροι ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς μικρότητες ποὺ ἐνδεχομένως νὰ μᾶς χαρακτηρίζουν, ἂς ἐκμεταλλευθοῦμε τὴν εὐκαιρία νὰ ὑποδεχθοῦμε στὴ ζωή μας τὸν Ἄρχοντα τῆς Εἰρήνης, Ἐκεῖνον ποὺ μόνο Φῶς σκόρπισε, Ἐκεῖνον ποὺ μόνο γιὰ Ἀγάπη μίλησε, ἀλλὰ ἡ ἀχαριστία τῶν διαχρονικῶν Φαρισαίων Τὸν ὁδήγησε στὸν Σταυρό. Ἐκεῖνοι ποὺ Τὸν καταδίκασαν, εὐθὺς καταδικάσθηκαν. Ἐκεῖνοι ποὺ Τὸν ἔβαλαν στὴν καρδιά τους, πλημμύρισαν ἀπὸ Ζωή. Ὁ καθένας μας εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπιλέξει.

            Σήμερα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν μεγάλη Δεσποτικὴ ἑορτή, ἡ Πατρίδα μας ἑορτάζει τὴν συμπλήρωση διακοσίων ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, ἡ ὁποία συνέβη τὸ βράδυ τοῦ Λαζάρου πρὸς τὸ ξημέρωμα τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων τοῦ 1826. Ἡ ἱστορία τῆς ἀντίστασης τοῦ Μεσολογγίου ἔχει γραφεῖ μὲ χρυσὰ γράμματα στὴν συνείδηση ὅσων παγκοσμίως ἀγαποῦν τὴν ἐλευθερία, καθὼς γιὰ χάρη της, οἱ ὑπερασπιστὲς τοῦ Μεσολογγίου ἀρνήθηκαν μὲ κάθε κόστος νὰ παραδώσουν τὴν πόλη στοὺς Ὀθωμανοὺς ποὺ ἐπὶ τέσσερα χρόνια ἐπιχειροῦσαν νὰ τὴν καταλάβουν. Προτίμησαν νὰ μείνουν ἐλεύθεροι, παρὰ τὴν ἀσφυκτικὴ περικύκλωσή τους, ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ τοὺς θερίσει ἡ πεῖνα. Τελικά, μὴν ἀντέχοντας ἄλλο, μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς τους πραγματοποίησαν τὴν Ἔξοδο μαχόμενοι μέχρι τελικῆς πτώσεως. Ἡ θυσία τους ἐπηρέασε σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν ἐπιτυχία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους μας. Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Ἀττικῆς & Βοιωτίας εὐλαβικὰ ὑποκλίνεται στὸν ἡρωισμό τους καὶ τιμᾶ τὴν θυσία τους. Στὴν Μητροπολιτικὴ Λιτανεία τῆς Βαϊφόρου ποὺ θὰ ξεκινήσει στὶς 10.30 στὸν Ἱερὸ Καθεδρικὸ Ναὸ Ἁγίου Νικολάου Ἀχαρνῶν θὰ γίνει τιμητικὴ ἀναφορὰ στοὺς Ἐλεύθερους Πολιορκημένους. Μὴν λείπει κανείς!                              

Μετ᾽ εὐχῶν γιὰ καλὸ Πάσχα,

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

 †  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

Η ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΙΝΔΟΝΗΣΙΑΣ (Ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Φωτίου)

 

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 

            Ὁπωσδήποτε, ἀπὸ τὶς συναναστροφές σας μὲ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι συνειδητοὶ χριστιανοί, θὰ ἔχετε διαπιστώσει ὅτι ἄλλα εἶναι τὰ μάτια τοῦ χριστιανοῦ καὶ ἄλλα τοῦ μὴ χριστιανοῦ. Ἀλλιῶς βλέπουμε ἐμεῖς τὰ πράγματα, ἀλλιῶς ὁ κόσμος. Αὐτὸ εἶναι κάτι φυσικὸ καὶ κατανοητό. Τὸ δυσάρεστο καὶ ἀφύσικο γιὰ τὴ φύση τοῦ χριστιανοῦ εἶναι νὰ βλέπει τὰ πράγματα διαφορετικὰ ἀπὸ ὅ,τι ὁ Χριστός. Γιὰ αὐτό, τὸ ὅτι εἴμαστε στὴν Ἐκκλησία, ἀκόμη καὶ ἀπὸ παιδιά, ἀκόμη καὶ ἑξῆντα χρόνια, δὲν λέει τίποτα ἀπολύτως γιὰ τὴν πνευματική μας κατάσταση. Αὐτὸ ποὺ μαρτυρεῖ τὴν καλὴ πνευματική μας κατάσταση εἶναι τὸ νὰ βλέπουμε τὰ πράγματα ὅπως μᾶς δίδαξε ὁ Χριστός.  

            Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ὁ Χριστὸς ἀποκάλυψε στοὺς Ἀποστόλους ὅσα ἐπρόκειτο νὰ πάθει κατὰ τὴν τελευταία Του ἐπίσκεψη στὰ Ἱεροσόλυμα. Τοὺς μίλησε γιὰ τὴν παράδοσή Του στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς, γιὰ τὴ θανατικὴ καταδίκη, γιὰ τὸν ἐμπαιγμὸ ποὺ θὰ ὑφίστατο, γιὰ τὸν θάνατο καί, τελικά, γιὰ τὴν Ἀνάσταση ποὺ θὰ ἀκολουθοῦσε τρεῖς ἡμέρες ἀργότερα. Προσπαθῆστε νὰ φαντασθεῖτε σὲ τὶ κατάσταση βρισκόταν ὁ Κύριός μας ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες. Ἐκεῖνος ποὺ διῆλθε ὅλη τὴν Ἰουδαία κάνοντας μόνο καλό, μόνο εὐεργετῶντας, μόνο θεραπεύοντας ψυχὲς καὶ σώματα, Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἐνόχλησε κανέναν παρὰ μόνο στιγμάτισε τὴν ὑποκρισία, ἐπρόκειτο μετὰ ἀπό λίγες μέρες νὰ δεχθεῖ τὴν ἀγνωμοσύνη τῶν ἀνθρώπων σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο. Ἐπρόκειτο νὰ ἐμπτυσθεῖ, νὰ χλευασθεῖ, νὰ μαστιγωθεῖ καί, τελικά, νὰ θυσιασθεῖ πάνω στὸν Σταυρὸ.

            Ἐνῷ, λοιπόν, ὁ Χριστὸς ἐτοιμαζόταν γιὰ τὴν ἄκρα ταπείνωση καὶ τὸν θάνατο, δύο ἐκ τῶν Μαθητῶν του, καὶ μάλιστα δύο ἀπὸ τὴν ἐκλεκτὴ τριάδα τῶν Μαθητῶν, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου, Τὸν πλησίασαν γιὰ νὰ Τοῦ ποῦν κάτι. Θὰ περίμενε κανεὶς νὰ ἀκούσει λόγια παρηγορητικά, λόγια ἐνισχυτικὰ ἀπὸ τὰ στόματα τῶν δύο ἀδερφῶν, οἱ ὁποῖοι, ὄχι μόνο ἦταν προχωρημένοι στὰ πνευματικά, ἀλλὰ εἶχαν ἀξιωθεῖ νὰ δοῦν καὶ τὸ Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως. Ἀντιθέτως, ἡ σκέψη τους ἦταν στραμμένη σὲ τελείως διαφορετικὴ κατεύθυνση ἀπὸ αὐτὴν τοῦ Κυρίου. Τὸν πλησίασαν καὶ Τοῦ ζήτησαν νὰ τοὺς παραχωρήσει ἀπὸ ἕναν θρόνο, ἕναν ἐκ δεξιῶν καὶ ἕναν ἐξ ἀριστερῶν Αὐτοῦ ὅταν θὰ δοξαζόταν. Δὲν πρόκειται γιὰ τοὺς θρόνους στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἀλλὰ γιὰ ἐπίγειους θρόνους. Οἱ Μαθητὲς ἤθελαν ἐπίγειες δόξες καὶ τιμὲς καί, μάλιστα, ἀπὸ τὴν δωδεκάδα τῶν Μαθητῶν, ἤθελαν τὶς δύο πρῶτες καὶ καλύτερες θέσεις. 

            Δὲν εἶχαν καταλάβει οἱ Μαθητὲς τὸ πνεῦμα τοῦ Διδασκάλου τους. Ἐκεῖνος θὰ θυσίαζε τὸν ἑαυτό Του καὶ ἐκεῖνοι κοιτοῦσαν τὴ δόξα τοῦ «ἐγώ» τους, γιὰ αὐτὸ καὶ οἱ ὑπόλοιποι Ἀπόστολοι ἀγανάκτησαν μὲ τὰ λεγόμενα τῶν δύο ἀδερφῶν. 

            Μὲ ἀφορμὴ τὸ γεγονὸς αὐτό, ὁ Κύριος τοὺς εἶπε: νὰ γνωρίζετε ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ νομίζουν ὅτι κυβερνοῦν τὰ ἔθνη, στὴν πραγματικότητα τὰ καταδυναστεύουν καὶ τὰ καταπιέζουν. Σὲ ἐσᾶς, ὅμως, δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἔτσι, ἀλλὰ ὅποιος θέλει ἀνάμεσά σας νὰ γίνει μέγας, νὰ εἶναι ὑπηρέτης σας καὶ ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ εἶναι πρῶτος ἀπὸ ἐσᾶς, νὰ εἶναι δοῦλος ὅλων. Ἄλλωστε, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου,  δὲν ἦλθε γιὰ νὰ διακονηθεῖ, ἀλλὰ νὰ διακονήσει καὶ νὰ δώσει τὴ ζωή Του ὡς λύτρο χάριν ὅλων. 

            Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ συμπεριφορὰ τῶν Ἀποστόλων βρίσκεται τὸ παράδειγμα μίας γυναίκας, ἡ ὁποία ὅλη της τὴν νεανικὴ ἡλικία τὴν κατανάλωσε στὴν πορνεία ὄχι ἀπὸ οἰκονομικὴ ἔνδεια ἢ ἐκμετάλλευση, ἀλλὰ ἀπὸ προσωπική της ἐπιθυμία. Ποτέ της δὲν ἀσχολήθηκε μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἀκόμη καὶ τὴ μοναδικὴ φορὰ ποὺ θέλησε μὲ τὸ πλοῖο νὰ μεταβεῖ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸν Τίμιο Σταυρό, τὸ ἔκανε γιὰ νὰ παρασύρει ὅλους τοὺς ἐπιβάτες στὴ σαρκικὴ ἁμαρτία. Αὐτή, λοιπόν, ἡ γυναίκα, ἡ γιὰ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς τῆς ἐποχῆς της κατάκριτη καὶ περιφρονημένη, μέσα σὲ λίγα μόλις λεπτὰ κατανόησε τὶ θὰ πεῖ «Χριστὸς» ἐξαιτίας ἑνὸς θαυμαστοῦ γεγονότος. Καθὼς προσπαθοῦσε νὰ μπεῖ στὸν Ναὸ γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸν Τίμιο Σταυρό, ἕνα ἀόρατο χέρι τὴν ἐμπόδιζε. Τότε, στρεφομένη πρὸς μία εἰκόνα τῆς Παναγίας, τὴν παρακάλεσε νὰ τῆς ἐπιτρέψει τὴν εἴσοδο καὶ νὰ τὴν καθοδηγήσει στὴν ὁδὸ τῆς μετανοίας. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν προσευχή, κατάφερε νὰ προσκυνήσει. Στὴ συνέχεια, ἄκουσε φωνὴ ποὺ τὴν προέτρεπε νὰ πάει στὴν ἔρημο πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Ἡ γυναίκα αὐτὴ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν σήμερα τιμωμένη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίας μας, Ἁγία Μαρία, τὴν Αἰγυπτία. Τὰ ὅσα ἔζησε στὴν ἔρημο δὲν τὰ χωρᾶ ἀνθρώπινος νοῦς. Αὐτὴ ἡ πρώην πόρνη ἔζησε μὲ αὐστηρότατη ἄσκηση καὶ ἔφθασε στὸ σημεῖο νὰ χαριτωθεῖ τὸ σῶμα της καὶ νὰ ζεῖ σὰν ἄγγελος. 

            Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἀπόλυτα ἀνατρεπτικὸς καὶ καταλύει τὰ ἀνθρώπινα ὅρια. Οἱ μὲν ἐκλεκτοὶ Ἀπόστολοι στὶς δύσκολες ὥρες τοῦ Κυρίου μας ἔδειξαν ὅτι δὲν Τὸν καταλαβαίνουν, ἡ δὲ πρώην πόρνη Τὸν κατάλαβε δίχως νὰ Τὸν ἔχει γνωρίσει προηγουμένως. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ δέκα Ἀπόστολοι ἀγανάκτησαν κατὰ τῶν δύο ἀδερφῶν. Γιατί; Διότι θεώρησαν τοὺς ἑαυτούς τους καλύτερους ἀπὸ τοὺς δύο. Ἔτσι ἀγανακτοῦν καὶ πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς χριστιανοὺς μὲ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι εἶναι φανερὰ βουτηγμένοι στὴν ἁμαρτία. Ποιοί εἴμαστε ἐμεῖς γιὰ νὰ ἀγανακτοῦμε καὶ νὰ κρίνουμε τοὺς συνανθρώπους μας; Δὲν βλέπουμε τὴν Ὁσία Μαρία; Πόρνη ἦταν καὶ ὅμως ἀξιώθηκε νὰ γίνει Ἁγία μέσα ἀπὸ τὴν ἐγκράτεια καὶ νὰ τιμᾶται σήμερα ἴσως ὡς ἡ μεγαλύτερη ἀσκήτρια ὅλων τῶν αἰώνων. 

            Ὁ Χριστός, ἀγαπητοί, δὲν βλέπει τὰ ἐξωτερικὰ στοιχεῖα. Τὰ φαινόμενα ἀπατοῦν πολλὲς φορές. Ὁ Χριστὸς βλέπει τὴν ἀγάπη, βλέπει τὰ βάθη τῆς ψυχῆς. Ἐκεῖ, ἀκόμη καὶ στοὺς φαινομενικὰ χειρότερους ἀνθρώπους, βρίσκεται ἕνας ξεχωριστὸς θησαυρὸς ποὺ ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται ἂν θὰ τὸν βγάλουμε πρὸς τὰ ἔξω. Ἡ Ὁσία Μαρία ἀγωνίσθηκε πάρα πολὺ γιὰ νὰ βγάλει αὐτὸν τὸν πλοῦτο τῆς ψυχῆς της πρὸς τὰ ἔξω καὶ τὰ κατάφερε. Πού εἶναι τώρα ἡ πρώην πόρνη καὶ πού οἱ κριτές της;

            Ἀνέφερα ὅτι ἡ Ἁγία Μαρία κατανόησε τὸν Χριστό. Τί θὰ πεὶ αὐτό; Κατανόησε ὅτι ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός. Κατανόησε ὅτι ἐφόσον ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ἐκείνη δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ ἐργάζεται γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν ἀνθρώπων. Κατανόησε ὅτι ἐφόσον ὁ Χριστὸς πόνεσε γιὰ νὰ σώσει τὸν κάθε ἁμαρτωλό, ἔτσι ἔπρεπε νὰ πονέσει καὶ αὐτή, φεύγοντας μακριὰ ἀπὸ τὴ συνήθεια τῆς ἡδονῆς. Κατανόησε ὅτι δὲν πρέπει νὰ κρίνει κανέναν, ἀλλὰ νὰ ἀναλαμβάνει τὶς εὐθύνες τῶν πράξεών της. Κατανόησε, τέλος, ὅτι ὅταν ὁ Χριστὸς ἅπλωσε τὰ χέρια στὸν Σταυρό, ἄνοιξε τὴν ἀγκαλιά Του γιὰ ὅλους τοὺς ἁμαρτωλούς, καί, ἑπομένως, καὶ γιὰ τὴν ἴδια. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, σὲ καμία περίπτωση δὲν ἔπρεπε νὰ πέσει στὴν ἀπελπισία καὶ τὴν κατάθλιψη, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ κυνηγήσει μὲ βέβαιη ἐλπίδα τὴν σωτηρία της. 

          Μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὁσίας Μαρίας εἴθε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ζοῦμε ὡς πραγματικοὶ χριστιανοὶ καὶ νὰ βιώσουμε τὰ Ἄχραντα Πάθη τοῦ Κυρίου μας μὲ κατανόηση τῆς θυσίας Του. 

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΟΣ ΚΛΙΜΑΞ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ

 

1. Περὶ ἀποταγῆς
2.Περὶ ἀπροσπαθείας
3.Περὶ ξενιτείας
4.Περὶ ὑπακοῆς
5.Περὶ μετανοίας
6.Περὶ μνήμης θανάτου
7.Περὶ τοῦ χαροποιοῦ πένθους
8.Περὶ ἀοργησίας καὶ πραότητος
9.Περὶ μνησικακίας
10.Περὶ καταλαλιᾶς
11.Περὶ πολυλογίας καὶ σιωπῆς
12.Περὶ ψεύδους
13.Περὶ ἀκηδίας
14.Περὶ γαστριμαργίας
15.Περὶ ἁγνείας
16.Περὶ φιλαργυρίας
18.Περὶ ὕπνου καὶ προσευχῆς
19.Περὶ ἀγρυπνίας
20.Περὶ δειλίας
21.Περὶ κενοδοξίας
22.Περὶ ὑπερηφανείας
23.Περὶ λογισμῶν βλασφημίας
24.Περὶ πραότητος καὶ ἁπλότητος
25.Περὶ ταπεινοφροσύνης
26.Περὶ διακρίσεως
- Περὶ διακρίσεως εὐδιακρίτου
- Σύντομος ἀνακεφαλαίωσις τῶν προηγουμένων
27.Περὶ ἡσυχίας
- Περὶ διαφορᾶς καὶ διακρίσεως ἡσυχιῶν
28.Περὶ προσευχῆς
29.Περὶ ἀπαθείας
30.Περὶ ἀγάπης, ἐλπίδος καὶ πίστεως
- ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΠΡΟΤΡΟΠΗ

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

«Τοῦτο τὸ γένος (τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων) ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.»

   Ὅταν ὁ Τριαδικὸς Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσίν Του, ὁ ἐκπεσῶν Ἑωσφόρος, καταδικασμένος νὰ ὑποφέρει αἰώνια, φθόνησε τὸ πιὸ εὐλογημένο ἐπὶ γῆς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὸν ἄπειρο φθόνο του, ἐκεῖνος καὶ τὸ τάγμα του ἀγωνίσθηκαν, ἀγωνίζονται καὶ θὰ ἀγωνίζονται παντοιοτρόπως νὰ μᾶς παρασύρουν στὴν πτώση καὶ στὴν αἰώνια καταδίκη. Κάθε ἄνθρωπος, λοιπόν, καλεῖται στὴν ζωή του νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς προκλήσεις τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων. Πρόκειται γιὰ μία μάχη ποὺ ποτὲ δὲν σταματᾶ, παρὰ μόνο ὅταν ἐπέλθει ὁ σωματικὸς θάνατος. 

   Ὅπως σὲ κάθε μάχη, ἔτσι καὶ σὲ αὐτή, εἶναι ἀπαραίτητα ὁρισμένα ὅπλα, τὰ ὁποῖα μᾶς παραδίδει σήμερα ὁ Χριστὸς μέσα ἀπὸ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα. Τὰ ὅπλα αὐτὰ εἶναι ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία. Μόνο μὲ αὐτὸ τὸ ζευγάρι τῶν ἀρετῶν μποροῦμε νὰ ἐξέλθουμε νικητὲς ἀπὸ τὴν πάλη μας ἐναντίον τῶν πονηρῶν πνευμάτων καὶ τῶν παθῶν ποὺ μᾶς ταλανίζουν.

   Ὡς ἄνθρωποι, λειτουργοῦμε ψυχοσωματικά. Οἱ πράξεις τοῦ σώματος ἐπηρεάζουν καὶ τὴν ψυχή, οἱ πράξεις τῆς ψυχῆς ἐπηρεάζουν καὶ τὸ σῶμα. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, μέσῳ τῆς προσευχῆς, μιᾶς πνευματικῆς ἐργασίας, χαλιναγωγεῖται τὸ σῶμα. Καὶ μέσῳ τῆς ἐγκράτειας τοῦ σώματος, μιᾶς σωματικῆς ἐργασίας, τονώνεται ἡ ψυχὴ καὶ προσεύχεται πιὸ καθαρά. 

   Ὅταν ἐμεῖς μὲ ἀγαθὴ προαίρεση ὠθοῦμε τὸν ἑαυτό μας νὰ προσεύχεται καὶ νὰ νηστεύει, προσφέρουμε στὸν Θεὸ τὰ πρῶτα δείγματα τῆς αγάπης μας πρὸς Αὐτόν, τὰ πρῶτα δείγματα τῆς διάθεσής μας νὰ θυσιάσουμε κάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας γιὰ τὴν ἀγάπη Του. Τοῦ δείχνουμε ὅτι ἐπιθυμοῦμε νὰ Τὸν προσεγγίσουμε, νὰ ἑνωθοῦμε μὲ Αὐτόν. Καὶ ὅταν ὁ Θεὸς δεῖ ἀπὸ ἐμᾶς αὐτὴ τὴν μικρὴ προσπάθεια, ἀνταποδίδει μὲ μεγαλύτερη εὐλογία καὶ μᾶς ἐνισχύει στὸν ἀγώνα τῆς σωτηρίας μας, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται σιγὰ σιγά, σταδιακά.

   Ἔχοντας κατανοήσει τὴν σταδιακὴ ἀνάβαση καὶ σωτηρία τῆς ψυχῆς, ὁ σήμερα τιμώμενος καθηγητὴς τῆς Μοναχικῆς Πολιτείας, Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, ἔγραψε τὴν «Κλίμακα τῶν ἀρετῶν», ἕνα πολὺ ψυχωφελὲς σύγγραμμα μὲ τριάντα λόγους, καθένας ἐκ τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ ἕνα σκαλοπάτι τῆς σκάλας-κλίμακας ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Παράδεισο. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ συγγράμματος, ποὺ ἀποτελεῖ βοήθημα ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς σημερινοὺς ψυχολόγους λόγῳ τῆς ἀναλυτικῆς διείσδυσης στὶς ἀρετὲς καὶ τὶς κακίες τῆς ψυχῆς, οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὥρισαν νὰ τιμᾶται ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ἰδιαιτέρως σήμερα, τὴν Δ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς. 

   Δύο ψήγματα ἀπὸ τὰ πνευματικὰ διδάγματα τοῦ Ὁσίου σχετικὰ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν νηστεία, εἶναι τὰ ἑξῆς:

   Ὁ νοῦς τοῦ νηστευτοῦ προσεύχεται καθαρὰ καὶ προσεκτικά, τοῦ δὲ ἀκρατοῦς εἶναι γεμάτος ἀπὸ ἀκάθαρτες εἰκόνες. 

   Νὰ μὴ λέγης ὅτι ἂν καὶ προσευχήθηκες πολὺν καιρό, δὲν κατώρθωσες τίποτε, διότι ἤδη κάτι σπουδαῖο κατώρθωσες. Τί, ἀλήθεια, ὑπάρχει ἀνώτερο ἀπὸ τὴν προσκόλλησι στὸν Κύριο καὶ ἀπὸ τὴν συνεχῆ παραμονὴ σὲ αὐτὴν τὴν ἕνωσι;

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

   Γιὰ τὴν σωτηρία μας, δὲν ζητᾶ πολλὰ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Χριστός. Σίγουρα ζητᾶ τὴν συνέπειά μας στὸ κάλεσμα τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν ξεχωριστὴ αὐτὴ περίοδο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς, ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ νηστέψουμε ἐντονώτερα ἀπὸ κάθε κακὸ καὶ νὰ ἐντείνουμε τὶς προσευχές μας. Ἤδη ἔχουμε διέλθει τὴν μέση τῆς νηστείας. Ἂν ἐξ ἀρχῆς ἀνταποκριθήκαμε στὸ κάλεσμα αὐτό, ἂς συνεχίσουμε μὲ περισσότερο ζῆλο. Ἂν ἀκόμη δὲν καταφέραμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ κάλεσμα τῆς Ἐκκλησίας, ἂς μὴν χάνουμε καιρό, διότι ὁ Χριστὸς δέχθηκε καὶ τοὺς περὶ τὴν ἐνδεκάτην ὥραν καὶ ἕδωσε σὲ αὐτοὺς τὸν ἴδιο μισθὸ ποὺ ἔδωσε καὶ στοὺς ἐργάτες τῆς πρώτης ὥρας.

   Ἂς φανοῦμε ἔξυπνοι καὶ ἂς ἐκμεταλλευτοῦμε τὰ δύο ἱερὰ ὅπλα μὲ τὰ ὁποία μᾶς ἐξοπλίζει ὁ Κύριος, προκειμένου καθαροὶ ἀπὸ τὴν κακία, νὰ μπορέσουμε σὲ λίγες μέρες νὰ ψάλλουμε κὶ ἐμεῖς μαζὶ μὲ τὸν ὑμνωδό: 

«Χθὲς συνεθαπτόμην σοι Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον ἀναστάντι σοι, συνεσταυρούμην σοι χθὲς, αὐτός με συνδόξασον Σωτήρ, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου».

Μετ᾽ εὐχῶν,

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ 2026 (τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Σήμερα, Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, μὲ δέος ἀτενίζουμε καὶ προσκυνοῦμε τὸν Τίμιο καὶ Ζωοποιὸ Σταυρό, ἔχοντας διέλθει τὸν μισὸ τῆς νηστείας δρόμο. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅρισαν τὴν προσκύνηση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ σήμερα, τὴν Γ’ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, προκειμένου νὰ ἀντλήσουμε δύναμη καὶ στήριξη γιὰ νὰ συνεχίσουμε μὲ περισσότερο ζήλο τὴν πορεία μας πρὸς τὸ Πάσχα. 

            Καλούμαστε νὰ προσκυνήσουμε τὸ ἄλλοτε ξύλο τῆς κατάρας, ἕνα ὄργανο θανάτου, τὸ ὁποῖο, ὅμως, ἴσταται σήμερα στὸ μέσον τοῦ Ναοῦ ὥς Ξύλο ζωῆς καὶ σωτηρίας. Τόσο ἀνατρεπτικὴ εἶναι ἡ πίστη μας! Δὲν θὰ μποροῦσε, ἄλλωστε νὰ γίνει διαφορετικά, καθὼς στὸ Ξύλο αὐτὸ ἀναρτήθηκε ἡ Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη, ὁ Κύριός μας Ἰησοὺς Χριστὸς, γιὰ νὰ λυτρώσει τὸ ἐξόριστο ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ Ξύλο ἄνοιξε γιὰ ἐμᾶς ἡ προοπτικὴ τῆς Ἀναστάσεως. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ Ξύλο λαμβάνουμε μέχρι σήμερα κουράγιο, στήριξη, δύναμη καὶ ἐλπίδα γιὰ νὰ καταφέρουμε νὰ σηκώσουμε τὸν δικό μας Σταυρό.

            Μπορεῖ ἐμᾶς νὰ μὴν μᾶς κρέμασαν στὸν Σταυρό, ἀλλὰ καθημερινῶς σηκώνουμε τὸν προσωπικό μας Σταυρό, εἴτε αὐτὸς ἐκφράζεται ὡς ἀδικία, εἴτε ὡς ἀπαξίωση, οἰκονομικὴ ἀνεπάρκεια, ἀνεργία, οἰκογενειακὰ προβλήματα, ἀσθένεια, συκοφαντία, περιορισμὸς ἢ διωγμός. Κάθε ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν μικρότερο ἕως τὸν μεγαλύτερο, κάθε κοινωνικῆς τάξης, σηκώνει τὸν Σταυρό του, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς πτώσεως τῶν πρωτοπλάστων. Ὁ Σταυρός, ὅμως, διακρίνεται σὲ δύο εἴδη, ἀνάλογα μὲ τὴν ἀντιμετώπιση μας πρὸς αὐτὸν καὶ τὸ ἀποτέλεσμα. Ἡ οὐσία τους παραμένει κοινή∙ εἴτε στὴν μία περίπτωση, εἴτε στὴν ἄλλη, ὁ Σταυρὸς εἶναι Σταυρὸς καὶ κανεὶς δὲν ξεφεύγει ἀπὸ αὐτόν.

            Ἔχουμε, λοιπόν, τὸν Σταυρὸ τῆς ἀποδοχῆς καὶ τὸν σταυρὸ τῆς ἀρνήσεως. Ὁ μὲν Σταυρὸς τῆς ἀποδοχῆς εἶναι ἐκείνος τὸν ὁποῖο σηκώνουμε μὲ ἐπίγνωση, ὑπομονὴ καὶ εὐχαριστία, ζητῶντας μέσῳ τῆς προσευχῆς τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ὁ Σταυρὸς αὐτὸς ὁδηγεῖ σὲ ἀνέκφραστη χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση, σὲ προσέγγιση τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ σταυρὸς τῆς ἀρνήσεως, εἶναι ἐκεῖνος τὸν ὁποῖο ἐπιχειροῦμε μὲ πεῖσμα νὰ ἀποφύγουμε, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν τὰ καταφέρνουμε, τὸν σηκώνουμε μὲ διαρκῆ γογγυσμό, μεμψιμοιρία, ὀργὴ καί, στὴν χειρότερη περίπτωση, μὲ τὴν θεομίσητη βλασφημία. Ὁ σταυρὸς αὐτὸς ὁδηγεῖ σὲ περισσότερη θλίψη, σὲ χωρισμό, σὲ ψυχοσωματικὲς ἀσθένειες καί, ἐν ὀλίγοις, σὲ ἀπόλυτη παρακμή.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

            Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ νὰ ἀποδεχθοῦμε ἢ νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν Σταυρό μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ἂν ἔχουμε λάβει σοβαρὰ ὑπ’ ὄψιν τὸ θέμα τῆς σωτηρίας μας. Σήμερα ὁ Χριστὸς εἶπε στὸ Εὐαγγέλιο: «τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;». Μία καὶ ὄχι δύο ζωὲς ἔχουμε γιὰ νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας. Γιὰ αὐτό, ἀξίζει νὰ κάνουμε λίγη ὑπομονὴ ἀναλαμβάνοντας τὸν Σταυρὸ τῆς ἀποδοχῆς. Στὸν ἀγώνα αὐτὸν θὰ μᾶς βοηθήσει ἡ σκέψη ὅτι ὁ «Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων», «ὁ τοῖς Χερουβεὶμ ἐποχούμενος καὶ ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφείμ», Παντοδύναμος Θεὸς, γιὰ νὰ σώσει ἐμᾶς, ἔγινε Ἄνθρωπος καὶ ὑπέστη τὸν πιὸ ἀτιμωτικὸ θάνατο πάνω στὸν Σταυρό. Κὶ ἐμεῖς ποὺ εἴμαστε χοϊκοὶ ἄνθρωποι, θὰ ἀρνηθοῦμε τὸν Σταυρὸ τῆς σωτηρίας μας; Μὴ γένοιτο!

            Εἰσήλθαμε στὴν Ἐκκλησία, βαπτισθήκαμε, ἐξομολογούμαστε, νηστεύουμε, προσευχόμαστε, ἐκκλησιαζόμαστε, μεταλαμβάνουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ὅλα αὐτὰ γιατί; Διότι θέλουμε νὰ βιώσουμε τὴν Ἀνάσταση, θέλουμε νὰ βιώσουμε τὴν Χαρὰ, τὴν ἀληθινὴ Ζωή, θέλουμε νὰ πλημμυρίσουμε ἀπὸ Φῶς ποὺ μόνο ὁ Τριαδικὸς Θεὸς μᾶς παρέχει. Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση, ὡστόσο, προηγεῖται ἡ Σταύρωση. Τὴν φράση «Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» ὁ Χριστὸς τὴν εἶπε ὄχι γιὰ κάποιους πιὸ ἱκανοὺς καὶ πιὸ πνευματικούς. Τὴν εἶπε γιὰ ὅλους, γιατὶ ὅλοι μποροῦμε, ἀρκεὶ νὰ θέλουμε. Λίγη ὑπομονή, λοιπόν, καὶ ἡ Ἀνάσταση εἶναι κοντά μας. Ὁ Παράδεισος εἶναι κοντά. 

Μετ᾽ εὐχῶν,

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ

Ο Όσιος Φιλόθεος κρατώντας τη μίτρα του Αγίου Νεκταρίου

Ἔλαβα γνώση τῆς προσπάθειας ποὺ γίνεται ἀπὸ πνευματικὰ τέκνα τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου γιὰ νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἡ ἁγιότητά του ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίο [1]. Ἡ προσπάθεια αὐτὴ εἶναι μὲν ἐπαινετή, ἐπειδὴ φανερώνει τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ζῆλο τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος, ἀλλὰ τυγχάνει, κατὰ τὴν γνώμη μου, λίαν ἐσφαλμένη γιὰ τοὺς ἑξῆς τρεῖς λόγους: 

Πρῶτον, διότι ο κ. Βαρθολομαῖος ὡς ὑπόδικος στὸ αρμόδιο συνοδικὸ ὄργανο (ἐφόσον ἀφενὸς μὲν ἐκκρεμεῖ ἡ ἐκδίκαση τῆς ἐναντίον του καταγνώσεως ἑτεροδιδασκαλιῶν, ποὺ ὑπέβαλε ὁ μακαριστὸς καθηγούμενος π. Χρυσόστομος Πῆχος, πνευματικὸς διάδοχος τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου [2], ἀφετέρου δὲ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικοῦς στὴν Οὐκρανία καὶ ἀναγνωρίζει τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς) δὲν ἀντιπροσωπεύει τὴν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία (τὸν θεσμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου), καὶ ἔτσι τὸ κῦρος τῶν ἁγιοκατατάξεων καὶ τῶν λοιπῶν ἐκκλησιαστικῶν του πράξεων τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ [3].

Δεύτερον, ἐπειδὴ ὁ Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος εἶναι ἤδη ἀπὸ ἐτῶν ἀναγνωρισμένος Ἅγιος στὴν συνείδηση τῶν Ὀρθοδόξων ὅλου τοῦ κόσμου, εἴτε ὑπάρξει, εἴτε δὲν ὑπάρξει «πράξη αγιοκατατάξεως»· διότι στὴν Ὀρθοδοξία δεν ὑπάρχει «ἁγιοποίηση», ἀλλὰ ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητος. Καὶ ἡ ἀναγνώριση αὐτὴ ὑφίσταται ἤδη οὐσιαστικῶς. 

Τρίτον, καὶ κυριότερον, διότι ἡ τυχὸν ἀναγνώριση τῆς αγιότητος τοῦ Ὁσίου Φιλοθέου ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαίο θὰ ἀποτελέσει προσβολὴ στὴ μνήμη τοῦ Ὁσίου, ἐπειδὴ ὑφίσταται ἐκκλησιολογικὸ χάσμα μέγα μεταξὺ τῶν δύο ἀνδρῶν. Δὲν εἶναι κρυφὸ ἄλλωστε ὅτι ὁ Ὅσιος Φιλόθεος πολέμησε μὲ θάρρος τοὺς Οἰκουμενιστές, μεταξὺ τῶν ὁποῖων καὶ τὸν πνευματικὸ πατέρα τοῦ κ. Βαρθολομαίου, τὸν Χαλκηδόνος Μελίτωνα, τὸν ὁποῖο ἀποκαλοῦσε καὶ αὐτὸν «προβατόσχημο λύκο» [4]. Πῶς λοιπὸν θὰ ἐφαρμοσθεῖ τὸ «τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου», ὅταν ὁ μὲν Ὅσιος Φιλόθεος θεωροῦσε τὸν Πάπα ἀντίχριστο καὶ ἐωσφόρο καὶ τοὺς Παπικοὺς αἱρετικοὺς [5], ὁ δὲ κ. Βαρθολομαῖος θεωρεῖ τὸν Πάπα «ἐν Χριστῷ ἀδελφό», τοὺς παπικοὺς ὡς μέλη τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐνῷ ὁ ἴδιος προσωπικὰ προΐσταται τοῦ Ἐνωτικού (Οὐνιτικοῦ/Οἰκουμενιστικοῦ) κινήματος;

Ἕναν τέτοιον Πατριάρχη θὰ παρακαλέσουν δουλικῶς τὰ πνευματικὰ τέκνα τοῦ Ὁσίου Φιλοθέου γιὰ τὴν ἁγιοκατάταξή του; Θὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὸν τάφο ὁ Ὅσιος νὰ τοὺς κυνηγήσει!

Ὅπως σίγουρα θὰ ἔτριξαν καὶ τὰ ὀστὰ τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Λουκάρεως ὅταν τὴν ἁγιότητά του ἔμελλε νὰ ἀναγνωρίσει ἐκεῖνος ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (δηλαδὴ ὁ κ. Βαρθολομαῖος) ποὺ ὄχι μόνο ὑπᾶρχει ὁμόφρων τοῦ δολοφόνου του (τοῦ λατινόφρονος ψευδοπατριάρχου Κυρίλλου Κονταρῆ), ἀλλὰ καὶ ἐπεκύρωσε συνοδικά, στὴν Ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, τίς, ὑπὸ τῶν Παπικῶν ὑποκινούμενες, ψευδοσυνόδους τοῦ ΙΖ΄ αἰῶνος ποὺ ἀναθεμάτισαν τὸν Ἅγιο Κύριλλο! Ὥραία τιμὴ ἁγίου! 

Ὁ Θεὸς νὰ φυλάξει τὸν Ὅσιο Φιλόθεο ἀπὸ μία τέτοια ἀτίμωση.

Νικόλαος Μάννης

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] https://www.xristianikispitha.gr/agiokatataxi-os-filotheoy-zervakoy/

[2] https://aktines.blogspot.com/2017/03/blog-post_357.html

[3]  Ἤδη πολλοὶ πιστοὶ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ἁγιότητα τῶν μεγάλων νεοφανῶν Ἁγίων Παϊσίου, Πορφυρίου, Ἰακώβου κ.ἄ μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τοὺς ἀναγνώρισε ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἄδικο;

[4] Ὀρθόδοξος Τύπος, ἀρ. 167-168/1&15-8-1972, σελ. 3.

[5] Βλ. ἐνδεικτικὰ Ὀρθόδοξος Τύπος, ἀρ. 70/Δεκέμβριος 1966, ἀρ. 114/20-1-1970 κ.ἀ. 

Πηγή

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ (ΦΙΛΙΟΚΒΕ) ΑΠΟ ΤΗΝ 8η ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ

 Ομιλία του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ταλαντίου κ. Καλλινίκου το Σάββατο της Τυρινής στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Φωτίου στο Χάγκεν της Γερμανίας.

ΤΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗ ΣΟΥ (Στάρετς Ἰωσήφ)

 

Μιὰ μοναχὴ τοῦ εἶχε γράψει [στὸν Στάρετς Ἰωσήφ], ἐκθέτοντάς του τὶς στενοχώριες της, τοὺς πειρασμούς της ἀπὸ ἀνθρώπους, καὶ τοὺς λογισμούς της. Τῆς ἀπάντησε ὁ π. Ἰωσήφ:

“Ὅταν οἱ ἁμαρτίες ἢ γενικώτερα οἱ πράξεις τοῦ πλησίον σου σὲ κάνουν νὰ χάνεις τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, νὰ θυμᾶσαι τὰ ἑξῆς:

α. Ἡ σκέψη ὅτι πρέπει νὰ φροντίσωμε νὰ διορθώσωμε τοὺς ἄλλους, μᾶς φέρνει πάντοτε ταραχή. Μᾶς κάνει καὶ χάνομε τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας καὶ νευριάζομε. Μὰ ἔτσι ἁμαρτάνομε. Ἡ ἁμαρτία δὲν διορθώνεται μὲ ἁμαρτία. Μὲ τὴν πραότητα διορθώνεται. Καὶ μὲ τὴν μακροθυμία.

β. Ὁ ζῆλος σου νὰ ἐξαφανίσεις τὸ κακὸ ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἄλλων γεμίζοντας πικρία ἐναντίον τους, εἶναι ὁ ἴδιος κακὸς· εἶναι ἁμαρτία· δὲν εἶναι ἀρετή.

γ. Νὰ θυμᾶσαι ὅτι στὸ μάτι σου ἔχει μπεῖ ἕνα μεγάλο δοκάρι. Εἶναι παράλογο καὶ ἁμαρτία, νὰ ἀσχολεῖσαι μὲ τὸ κάρφος (=τὸ μικρὸ σαριδάκι), ποὺ μπῆκε στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.

δ. Μερικὲς ἀτέλειες εἶναι σὲ ὅλους μας ἀναπόφευκτες. Καὶ μερικὲς εἶναι σὲ μᾶς ὠφέλιμες. Γιατί μᾶς ὁδηγοῦν σὲ βαθύτερη ταπείνωση. Ἔτσι νὰ τὶς βλέπεις τὶς ἀτέλειες τῶν ἀδελφῶν σου.

ε. Κάνε στόχο σου νὰ μιμεῖσαι τὴν ὑπομονὴ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ ἰδεῖς τότε τὴν ἀνυπομονησία σου νὰ χαλιναγωγεῖται. Καὶ ἡ ψυχή σου θὰ γεμίσει εἰρήνη καὶ χαρά.

στ. Σὲ ὅλα πρέπει νὰ φερώμαστε μὲ μακροθυμία. Μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας. Ἔχε πραότητα· εἰρήνη· ὑπομονή. Καὶ στρέψε τὸν λογισμό σου, νὰ βλέπεις τὶς κακίες τῶν ἄλλων μὲ ἠρεμία καὶ μὲ γαλήνη.

ζ. Μὴν ἀφήνεις τὸν ἑαυτό σου νὰ ἐνεργεῖ μὲ σαρκικὸ φρόνημα. Μὴν ξεχνᾷς, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μὲ σαρκικὸ φρόνημα, καταδικάζει αὐστηρὰ τὰ λάθη τοῦ πλησίον του, παρ’ ὅλο ποὺ πέφτει σ’ αὐτὰ καὶ ὁ ἴδιος.

ἡ. Τίποτε δὲν μᾶς κάνει τόσο ἤρεμους καὶ εἰρηνικοὺς ἔναντι τοῦ πλησίον μας, ὅσο ἡ σιωπή, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ προσευχή.

θ. Ἡ συνείδηση εἶπε ὁ π. Ἰωσήφ:

Ἡ συνείδηση εἶναι ξυπνητήρι. Ὅταν σοῦ χτυπήσει, ξύπνα καὶ τρέξε νὰ κάμεις αὐτὸ ποὺ σοῦ θύμισε. Ἂν τὸ κάμεις, θὰ τὴν ἀκοῦς πάντοτε. Θὰ σὲ ξυπνάει τὴν ὥρα ποὺ πρέπει. Μὰ ἂν γιὰ μερικὲς ἡμέρες τῆς κλείσεις τὰ αὐτιά σου, καὶ εἰπεῖς μέσα σου «δὲν βαριέσαι!», τότε τὸ ξυπνητήρι αὐτὸ θὰ πάψεις νὰ τὸ ἀκοῦς· θὰ πάψει νὰ σὲ ξυπνάει.

(Από το: «Στάρετς Ἰωσήφ», ἔκδοση Ἱερὰς Μητροπόλεως Νικοπόλεως)

Πηγή