+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος
Ὁ κατὰ Θεὸν γνήσιος ζῆλος εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑπανάπτει καὶ ὑποκαίει σὲ καθαρὲς καὶ ἄδολες ψυχές, ὡς φλόγα ἔνθερμη, γιὰ νὰ κατακαίει τὰ ζιζάνια τῆς πλάνης καὶ νὰ διακηρύττει τὴν ὁμολογία τῆς ἀληθινῆς πίστεως, ὅποτε τὸ ἀπαιτοῦν οἱ καιροὶ καὶ οἱ ἀνάγκες. Αὐτὸς ἀποβλέπει μόνο στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, στὴν εὐστάθεια τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας καὶ στὴν στήριξη καὶ οἰκοδομὴ τῶν μελῶν της. Δὲν ἔχει στοιχεῖα ἰδιοτελείας καὶ πεισματώδους αὐταρεσκείας καὶ οἰήσεως. Δὲν ἐπιφέρει σύγχυση καὶ ταραχή, διότι πηγή του εἶναι ἡ «ἄνωθεν σοφία», ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὸν Ἀποστολικὸ Ἁγιογραφικὸ λόγο εἶναι ἁγνή, εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, γεμάτη εὐσπλαγχνία καὶ καρποὺς καλούς, ἀμερόληπτη καὶ εἰλικρινής. Ἀντίθετα, ἡ σοφία ἡ ἐπίγεια, ἡ κοσμικὴ καὶ δαιμονική (!), περιέχει μέσα της ζηλοτυπία, φιλονικία καὶ κάθε ἀκαταστασία καὶ φαυλότητα (βλ. Ἰακ. 3:15-18).
Ὁ κατὰ Θεὸν ἀληθινὸς ζῆλος χαρακτήριζε ἀναμφίβολα καὶ τὸν Ἅγιο Ἱεράρχη τοῦ Χριστοῦ Χρυσόστομο (Καβουρίδη) τὸν ἀπὸ πρώην Φλωρίνης (+7-9-1955) τὸν νέο Ὁμολογητή. Ὑποκινούμενος ἀπὸ τὶς ἱερὲς ὑποδείξεις τῆς «ἄνωθεν σοφίας», ἡ ὁποία τὸν χαρακτήριζε παιδιόθεν, ἀγωνίσθηκε σθεναρὰ καὶ ἀποφασιστικὰ κατὰ τῆς Ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924 στὴν τελευταία ἰδίως εἰκοσαετία τῆς ἐπιμόχθου ζωῆς του, ἀπὸ τὸ 1935 ἕως τὸ 1955.
Διεξήγαγε τιτάνιο ἀγῶνα Πίστεως, ὁ ὁποῖος χωρὶς τὴν θεία ἐνίσχυση καὶ φώτιση δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ διεξαχθεῖ καὶ εὐοδωθεῖ. Διότι ἡ Ἡμερολογιακὴ Καινοτομία δὲν ἦταν θεάρεστη, δὲν ἀποτελοῦσε θεῖο θέλημα, δὲν προῆλθε ἀπὸ πραγματικὴ ἐκκλησιαστικὴ καὶ ποιμαντικὴ ἀνάγκη, δὲν ἀποκατέστησε κάτι μεμπτὸ καὶ ἐπικίνδυνο, δὲν ἐφαρμόσθηκε μὲ τρόπο ἐκκλησιαστικό, δὲν ἐμπνεύσθηκε ἀπὸ ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ μὲ «νοῦν Χριστοῦ», δὲν στηρίχθηκε στὸ σταθερὸ Συνοδικό, Κανονικὸ καὶ Πατερικὸ θεμέλιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἦταν σαθρὴ ἐπινόηση σκοτισμένων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν καθαρὰ ἐπίγεια συμφέροντα καὶ σκοπούς, καὶ ὄπισθεν ἐκρύπτετο ὁ ἀρχαῖος πτερνιστής, ὁ παμπόνηρος ὄφις, ὁ ἐκκλησιομάχος καὶ ἀνθρωποκτόνος διάβολος! Διότι, σὺν τοῖς ἄλλοις, ἡ διασάλευση τῆς Ἡμερολογιακῆς Παραδόσεως ἀπέβλεπε στὴν προσέγγιση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς στὸ πλαίσιο τῆς Οἰκουμενιστικῆς περιπετείας.
Ὁ σατανᾶς διὰ τῶν ὀργάνων του, πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ὑπερμάχων τῆς Καινοτομίας, πολέμησε τὸν Ἅγιο Ἱεράρχη Χρυσόστομο μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι δῆθεν ἦταν ἐπίμονος καὶ ὑπερβολικὸς σὲ θέμα ποὺ δὲν ἄξιζε ἰδιαίτερης προσοχῆς καὶ ἐμφάσεως· γι’ αὐτὸ καὶ στὴν ἐποχή του, ὅπως καὶ ἀργότερα, ἐπιδόθηκαν στὴν προσπάθεια νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα καὶ οἱ ἀρχές του δὲν ἦταν δῆθεν ἰσχυρὰ καὶ πειστικὰ καὶ ὅτι μποροῦσαν εὔκολα νὰ ἀναιρεθοῦν. Καὶ ὅτι ἄρα ὁ ἀποχωρισμὸς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Νέου Ἡμερολογίου δὲν δικαιολογεῖται, οἱ δὲ ἐπιταγὲς τῶν καιρῶν ἀπαιτοῦν τὴν ἐπανένωση τῶν διεστώτων· ὄχι ὅμως μὲ τὴν ἐπάνοδο τῶν Καινοτόμων στὴν ὀρθὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας ποὺ παραβιάσθηκε, ἀλλὰ μὲ τὴν ὑποχώρηση καὶ ὑποστολὴ ὅσων ἀντιτάχθηκαν στὴν παράβαση!
Δὲν ἐκπλήσσει τοῦτο. Οἱ μεγάλοι καὶ τρανοὶ τοῦ κόσμου τούτου καὶ μόνον γιὰ τὸ πάθος τῆς ἀνθρωπαρεσκείας καὶ φιλοδοξίας ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει (χωρὶς νὰ ἀπαριθμήσουμε ἕτερα), δὲν μποροῦν νὰ ὑπεισέλθουν στὰ ἐνδότερα τοῦ παραπετάσματος τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, τὰ ὁποῖα νομίζουν γιὰ ἀσήμαντα καὶ ἀνάξια λόγου. Ἡ «στενὴ πύλη» τῆς θείας ἐπιγνώσεως εἶναι ἀδύνατον νὰ διαπερασθεῖ ἀπὸ τὸν «ὄγκο» τῆς κοσμικῆς ψευδο-σοφίας καὶ ὑπερηφανείας τους. Δὲν εὐθύνεται ὅμως γι’ αὐτὸ ἡ «πύλη». Ὄφειλαν οἱ τιμητὲς τῶν ἀτιμήτων νὰ ἐκλεπτυνθοῦν, διότι ἡ δοκησισοφία τους τοὺς στερεῖ τὴν δυνατότητα μεθέξεως τῆς «ἄνωθεν σοφίας» καὶ τοῦ θείου καὶ εὐλογημένου ζήλου.
Ὅμως, ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης Χρυσόστομος πολεμήθηκε καὶ ἐντὸς τοῦ χώρου ὅσων παρέμειναν πιστοὶ στὴν Παράδοση τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου. Κάποιοι λαϊκοὶ τοῦ ἀντιτάχθηκαν, διότι στὴν σκληροκαρδία τους θεώρησαν ὅτι τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα εἶναι «φέουδο» τῆς δικῆς τους ἐξουσίας, στὸ ὁποῖο εἶχαν τὴν ἀποκλειστικὴ «εὐθύνη» καὶ τὴν πλήρη «διαχείριση», χωρὶς διάθεση συνεργασίας καὶ ὑποταγῆς σύμφωνα μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέσμια. Ὅπου ὑπεισέρχεται ἡ πλάνη τοῦ ἰδίου θελήματος, ἡ ἰδιοτέλεια καὶ ἡ περιφρόνηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων –καὶ αὐτὸ δυστυχῶς μπορεῖ εὔκολα νὰ συμβεῖ ἀκόμη καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐμφανίζονται ὡς δῆθεν «ὑπέρμαχοί» τους, ἐκεῖ πλέον ἀποσύρεται ἡ θεία εὐλογία καὶ ἐμφανίζονται τὰ δεινὰ ἐπακόλουθα τοῦ «μωροῦ ζήλου».
Τὸ αὐτὸ συνέβη καὶ ἀπὸ μέρους κληρικῶν τοῦ Πατρίου, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπιθυμοῦσαν Κανονικὴ ἐκκλησιαστικὴ ἀναφορὰ καὶ ὑπαγωγὴ στὸν Ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ προτιμοῦσαν στὸ ὄνομα τῆς δῆθεν γνησιότητος τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ αὐθαιρετοῦν ποικιλοτρόπως, ἐξυπηρετοῦντες τὸ ἴδιο συμφέρον. Καὶ αὐτὸ δυστυχῶς εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο νὰ συμβεῖ ὅπου λείπει τὸ ἀληθινὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καὶ ἡ θυσιαστικὴ διάθεση.
Ἐπίσης, ἀντιτάχθηκαν εἰς αὐτὸν ἀκόμη καὶ ἐπίσκοποι καὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι νόμισαν στὴν σκοτοδίνη τους ὅτι γνώριζαν καλύτερα καὶ ἀκριβέστερα τὰ ἰσχύοντα στὴν Ἐκκλησία σὲ περιόδους Ἀγῶνος ὑπὲρ Πίστεως καὶ Παραδόσεως· θεώρησαν οἱ ταλαίπωροι ὅτι αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τὸ ἀδιαφιλονίκητο «ἔσχατο κριτήριο» καὶ ὅτι μποροῦσαν νὰ ὑποκαταστήσουν τὸ κῦρος καὶ τὴν αὐθεντία τῆς Συνοδικῆς διαγνώμης τῆς Ἐκκλησίας· γι’ αὐτὸ καὶ δὲν κατανοοῦσαν καὶ παρεξηγοῦσαν καιρίως τὴν ἐπιμονὴ τοῦ Ὁμολογητοῦ Πατρὸς στὴν ἀναγκαιότητα Μεγάλης (εἰ δυνατὸν Πανορθοδόξου) Συνοδικῆς ἀποφάνσεως πρὸς τελεσίδικη ἐπίλυση τοῦ ἐκκρεμοῦντος ἐπιδίκου Ἡμερολογιακοῦ θέματος. Μόνον ἔτσι θὰ ἀποφεύγοντο ἀκρότητες, οἱ ὁποῖες ἐν τούτοις δὲν ἀποφεύχθηκαν λόγῳ τραγικῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν.
Ὅσοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἐπικαλοῦνται μὲν ἐπιλεκτικῶς τὴν αὐθεντία καὶ τὸ κῦρος τοῦ Ἁγίου Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου, ἀλλ’ ἐν τούτοις δὲν παύουν τὶς κάθε εἴδους αὐθαιρεσίες καὶ ἐκτροπές, εἶναι ὑπερβέβαιον ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τῶν πράξεών τους ὅτι δὲν ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ἀμαυρώνουν τὸν ἱερὸ Ἀγῶνα μας καὶ προξενοῦν συνεχῶς νέα προβλήματα καὶ νέα τραύματα.
Ὅσο ἡ ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ διευρύνεται καὶ ἐξαπλώνεται, τόσο πιὸ ἐπιτακτικὴ κάνει τὴν ἀνάγκη γιὰ καλλιέργεια τοῦ ἱεροῦ ζήλου ὑπὲρ τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐπὶ ὀρθῶν θεμελίων τῆς «ἄνωθεν σοφίας». Τὰ συνεχῆ προβλήματα ἐπίσης ἀπὸ τὴν φθοροποιὸ δράση ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἀμαυρώνουν τὸν ἱερὸ Ἀγῶνα μας ἐκ τῶν ἔνδον, δὲν παύουν νὰ ὑπενθυμίζουν σὲ ὅλους μας ὅτι ὀφείλουμε νὰ διακρατήσουμε τὶς ὑγιεῖς ἀρχὲς πίστεως καὶ ἤθους ποὺ ἐπέδειξε μὲ τὴν χιονοφεγγόφωτη διδαχὴ καὶ βιοτή του ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης Χρυσόστομος. Ἡ ἐπίγεια, πλανερὴ καὶ ἄκρως ἐπικίνδυνη «σοφία» μὲ τὰ ὀδυνηρὰ παρεπόμενά της δὲν ἀφορᾶ μόνον στοὺς ἐκτρεπομένους τῆς Πίστεως Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους αὐθαιρετοῦν παντοιοτρόπως ἐντὸς τῶν ἀνθισταμένων.
Ὅσοι αἰσθανόμαστε εὐεργετημένα τέκνα τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Χρυσοστόμου τοῦ πρώην Φλωρίνης παρακαλοῦμε ἐγκαρδίως Αὐτὸν νὰ δέεται στὸν Θρόνο τῆς Μεγαλωσύνης ὑπὲρ στηριγμοῦ μας ἕως τέλους μὲ ὑπομονὴ στὴν Ἀποστολοπαράδοτη Πίστη τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Μόνον πιστοὶ στὸ παράδειγμά του θὰ μπορέσουμε νὰ ἀντέξουμε τὴν δριμύτητα τῶν δοκιμασιῶν καὶ πειρασμῶν, ἐξωτερικῶν καὶ κυρίως ἐσωτερικῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς καταπονοῦν καὶ μᾶς ταλαιπωροῦν συνεχῶς.
Εἴθε οἱ ἅγιες εὐχές του νὰ μᾶς διαφυλάξουν ἐν εἰρήνῃ στὸν ἱερὸν Ἀγῶνα Πίστεως, γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε τοῦ θείου Ἐλέους παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν. Ἀμήν!
Λάρισα, 6/19-9-2026
Πηγή
