ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Σήμερα, τὴν λαμπρὴ ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μὲ δέος ἀτενίζουμε ὑψούμενο τὸ ἄλλοτε ξύλο τῆς κατάρας, ἕνα ὄργανο θανάτου, τὸ ὁποῖο, ὅμως, ὁρᾶται σήμερα ὥς Ξύλο ζωῆς καὶ σωτηρίας. Τόσο ἀνατρεπτικὴ εἶναι ἡ πίστη μας! Δὲν θὰ μποροῦσε, ἄλλωστε νὰ γίνει διαφορετικά, καθὼς στὸ Ξύλο αὐτὸ ἀναρτήθηκε ἡ Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη, ὁ Κύριός μας Ἰησοὺς Χριστὸς, γιὰ νὰ λυτρώσει τὸ ἐξόριστο ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ Ξύλο ἄνοιξε γιὰ ἐμᾶς ἡ προοπτικὴ τῆς Ἀναστάσεως. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ Ξύλο λαμβάνουμε μέχρι σήμερα κουράγιο, στήριξη, δύναμη καὶ ἐλπίδα γιὰ νὰ καταφέρουμε νὰ σηκώσουμε τὸν δικό μας Σταυρό.

            Μπορεῖ ἐμᾶς νὰ μὴν μᾶς κρέμασαν στὸν Σταυρό, ἀλλὰ καθημερινῶς σηκώνουμε τὸν προσωπικό μας Σταυρό, εἴτε αὐτὸς ἐκφράζεται ὡς ἀδικία, εἴτε ὡς ἀπαξίωση, οἰκονομικὴ ἀνεπάρκεια, ἀνεργία, οἰκογενειακὰ προβλήματα, ἀσθένεια, συκοφαντία, περιορισμός, ἢ διωγμός. Κάθε ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν μικρότερο ἕως τὸν μεγαλύτερο, κάθε κοινωνικῆς τάξης, σηκώνει τὸν Σταυρό του, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς πτώσεως τῶν πρωτοπλάστων. Ὁ Σταυρός, ὅμως, διακρίνεται σὲ δύο εἴδη, ἀνάλογα μὲ τὴν ἀντιμετώπισή μας πρὸς αὐτὸν καὶ τὸ ἀποτέλεσμα. Ἡ οὐσία τους παραμένει κοινή∙ εἴτε στὴν μία περίπτωση, εἴτε στὴν ἄλλη, ὁ Σταυρὸς εἶναι Σταυρὸς καὶ κανεὶς δὲν ξεφεύγει ἀπὸ αὐτόν.

            Ἔχουμε, λοιπόν, τὸν Σταυρὸ τῆς ἀποδοχῆς καὶ τὸν σταυρὸ τῆς ἀρνήσεως. Ὁ μὲν Σταυρὸς τῆς ἀποδοχῆς εἶναι ἐκείνος τὸν ὁποῖο σηκώνουμε μὲ ἐπίγνωση, ὑπομονὴ καὶ εὐχαριστία, ζητῶντας μέσῳ τῆς προσευχῆς τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ὁ Σταυρὸς αὐτὸς ὁδηγεῖ σὲ ἀνέκφραστη χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση, σὲ προσέγγιση τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ σταυρὸς τῆς ἀρνήσεως εἶναι ἐκεῖνος τὸν ὁποῖο ἐπιχειροῦμε μὲ πεῖσμα νὰ ἀποφύγουμε, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν τὰ καταφέρνουμε, τὸν σηκώνουμε μὲ διαρκὴ γογγυσμό, μεμψιμοιρία, ὀργὴ καί, στὴν χειρότερη περίπτωση, μὲ τὴν θεομίσητη βλασφημία. Ὁ σταυρὸς αὐτὸς ὁδηγεῖ σὲ περισσότερη θλίψη, σὲ χωρισμό, σὲ ψυχοσωματικὲς ἀσθένειες καί, ἐν ὀλίγοις, σὲ ἀπόλυτη παρακμή.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

            Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ νὰ ἀποδεχθοῦμε ἢ νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν Σταυρό μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ἂν ἔχουμε λάβει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψιν τὸ θέμα τῆς σωτηρίας μας. Σήμερα ὁ Χριστὸς εἶπε στὸ Εὐαγγέλιο: «τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;». Μία καὶ ὄχι δύο ζωὲς ἔχουμε γιὰ νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας. Γιὰ αὐτό, ἀξίζει νὰ κάνουμε λίγη ὑπομονὴ ἀναλαμβάνοντας τὸν Σταυρὸ τῆς ἀποδοχῆς. Στὸν ἀγῶνα αὐτὸν θὰ μᾶς βοηθήσει ἡ σκέψη ὅτι ὁ «Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων», «ὁ τοῖς Χερουβεὶμ ἐποχούμενος καὶ ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφείμ», Παντοδύναμος Θεὸς, γιὰ νὰ σώσει ἐμᾶς, ἔγινε Ἄνθρωπος καὶ ὑπέστη τὸν πιὸ ἀτιμωτικὸ θάνατο πάνω στὸν Σταυρό. Κι ἐμεῖς ποὺ εἴμαστε χοϊκοὶ ἄνθρωποι, θὰ ἀρνηθοῦμε τὸν Σταυρὸ τῆς σωτηρίας μας; Μὴ γένοιτο!

            Εἰσήλθαμε στὴν Ἐκκλησία, βαπτισθήκαμε, ἐξομολογούμαστε, νηστεύουμε, προσευχόμαστε, ἐκκλησιαζόμαστε, μεταλαμβάνουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ὅλα αὐτὰ γιατί; Διότι θέλουμε νὰ βιώσουμε τὴν Ἀνάσταση, θέλουμε νὰ βιώσουμε τὴν Χαρὰ, τὴν ἀληθινὴ Ζωή, θέλουμε νὰ πλημμυρίσουμε ἀπὸ Φῶς ποὺ μόνο ὁ Τριαδικὸς Θεὸς μᾶς παρέχει. Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση, ὡστόσο, προηγεῖται ἡ Σταύρωση. Τὴν φράση «ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» ὁ Χριστὸς τὴν εἶπε ὄχι γιὰ κάποιους πιὸ ἱκανοὺς καὶ πιὸ πνευματικούς. Τὴν εἶπε γιὰ ὅλους, γιατὶ ὅλοι μποροῦμε, ἀρκεῖ νὰ θέλουμε. Λίγη ὑπομονή, λοιπόν, καὶ ἡ Ἀνάσταση εἶναι κοντά μας. Ὁ Παράδεισος εἶναι κοντά.

Μετ᾽ εὐχῶν,

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΖΗΛΟΣ ΓΝΗΣΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ

+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος

            Ὁ κατὰ Θεὸν γνήσιος ζῆλος εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑπανάπτει καὶ ὑποκαίει σὲ καθαρὲς καὶ ἄδολες ψυχές, ὡς φλόγα ἔνθερμη, γιὰ νὰ κατακαίει τὰ ζιζάνια τῆς πλάνης καὶ νὰ διακηρύττει τὴν ὁμολογία τῆς ἀληθινῆς πίστεως, ὅποτε τὸ ἀπαιτοῦν οἱ καιροὶ καὶ οἱ ἀνάγκες. Αὐτὸς ἀποβλέπει μόνο στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, στὴν εὐστάθεια τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας καὶ στὴν στήριξη καὶ οἰκοδομὴ τῶν μελῶν της. Δὲν ἔχει στοιχεῖα ἰδιοτελείας καὶ πεισματώδους αὐταρεσκείας καὶ οἰήσεως. Δὲν ἐπιφέρει σύγχυση καὶ ταραχή, διότι πηγή του εἶναι ἡ «ἄνωθεν σοφία», ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὸν Ἀποστολικὸ Ἁγιογραφικὸ λόγο εἶναι ἁγνή, εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, γεμάτη εὐσπλαγχνία καὶ καρποὺς καλούς, ἀμερόληπτη καὶ εἰλικρινής. Ἀντίθετα, ἡ σοφία ἡ ἐπίγεια, ἡ κοσμικὴ καὶ δαιμονική (!), περιέχει μέσα της ζηλοτυπία, φιλονικία καὶ κάθε ἀκαταστασία καὶ φαυλότητα (βλ. Ἰακ. 3:15-18).
            Ὁ κατὰ Θεὸν ἀληθινὸς ζῆλος χαρακτήριζε ἀναμφίβολα καὶ τὸν Ἅγιο Ἱεράρχη τοῦ Χριστοῦ Χρυσόστομο (Καβουρίδη) τὸν ἀπὸ πρώην Φλωρίνης (+7-9-1955) τὸν νέο Ὁμολογητή. Ὑποκινούμενος ἀπὸ τὶς ἱερὲς ὑποδείξεις τῆς «ἄνωθεν σοφίας», ἡ ὁποία τὸν χαρακτήριζε παιδιόθεν, ἀγωνίσθηκε σθεναρὰ καὶ ἀποφασιστικὰ κατὰ τῆς Ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924 στὴν τελευταία ἰδίως εἰκοσαετία τῆς ἐπιμόχθου ζωῆς του, ἀπὸ τὸ 1935 ἕως τὸ 1955.
            Διεξήγαγε τιτάνιο ἀγῶνα Πίστεως, ὁ ὁποῖος χωρὶς τὴν θεία ἐνίσχυση καὶ φώτιση δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ διεξαχθεῖ καὶ εὐοδωθεῖ. Διότι ἡ Ἡμερολογιακὴ Καινοτομία δὲν ἦταν θεάρεστη, δὲν ἀποτελοῦσε θεῖο θέλημα, δὲν προῆλθε ἀπὸ πραγματικὴ ἐκκλησιαστικὴ καὶ ποιμαντικὴ ἀνάγκη, δὲν ἀποκατέστησε κάτι μεμπτὸ καὶ ἐπικίνδυνο, δὲν ἐφαρμόσθηκε μὲ τρόπο ἐκκλησιαστικό, δὲν ἐμπνεύσθηκε ἀπὸ ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ μὲ «νοῦν Χριστοῦ», δὲν στηρίχθηκε στὸ σταθερὸ Συνοδικό, Κανονικὸ καὶ Πατερικὸ θεμέλιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἦταν σαθρὴ ἐπινόηση σκοτισμένων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν καθαρὰ ἐπίγεια συμφέροντα καὶ σκοπούς, καὶ ὄπισθεν ἐκρύπτετο ὁ ἀρχαῖος πτερνιστής, ὁ παμπόνηρος ὄφις, ὁ ἐκκλησιομάχος καὶ ἀνθρωποκτόνος διάβολος! Διότι, σὺν τοῖς ἄλλοις, ἡ διασάλευση τῆς Ἡμερολογιακῆς Παραδόσεως ἀπέβλεπε στὴν προσέγγιση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς στὸ πλαίσιο τῆς Οἰκουμενιστικῆς περιπετείας.
            Ὁ σατανᾶς διὰ τῶν ὀργάνων του, πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ὑπερμάχων τῆς Καινοτομίας, πολέμησε τὸν Ἅγιο Ἱεράρχη Χρυσόστομο μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι δῆθεν ἦταν ἐπίμονος καὶ ὑπερβολικὸς σὲ θέμα ποὺ δὲν ἄξιζε ἰδιαίτερης προσοχῆς καὶ ἐμφάσεως· γι’ αὐτὸ καὶ στὴν ἐποχή του, ὅπως καὶ ἀργότερα, ἐπιδόθηκαν στὴν προσπάθεια νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα καὶ οἱ ἀρχές του δὲν ἦταν δῆθεν ἰσχυρὰ καὶ πειστικὰ καὶ ὅτι μποροῦσαν εὔκολα νὰ ἀναιρεθοῦν. Καὶ ὅτι ἄρα ὁ ἀποχωρισμὸς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Νέου Ἡμερολογίου δὲν δικαιολογεῖται, οἱ δὲ ἐπιταγὲς τῶν καιρῶν ἀπαιτοῦν τὴν ἐπανένωση τῶν διεστώτων· ὄχι ὅμως μὲ τὴν ἐπάνοδο τῶν Καινοτόμων στὴν ὀρθὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας ποὺ παραβιάσθηκε, ἀλλὰ μὲ τὴν ὑποχώρηση καὶ ὑποστολὴ ὅσων ἀντιτάχθηκαν στὴν παράβαση!
            Δὲν ἐκπλήσσει τοῦτο. Οἱ μεγάλοι καὶ τρανοὶ τοῦ κόσμου τούτου καὶ μόνον γιὰ τὸ πάθος τῆς ἀνθρωπαρεσκείας καὶ φιλοδοξίας ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει (χωρὶς νὰ ἀπαριθμήσουμε ἕτερα), δὲν μποροῦν νὰ ὑπεισέλθουν στὰ ἐνδότερα τοῦ παραπετάσματος τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, τὰ ὁποῖα νομίζουν γιὰ ἀσήμαντα καὶ ἀνάξια λόγου. Ἡ «στενὴ πύλη» τῆς θείας ἐπιγνώσεως εἶναι ἀδύνατον νὰ διαπερασθεῖ ἀπὸ τὸν «ὄγκο» τῆς κοσμικῆς ψευδο-σοφίας καὶ ὑπερηφανείας τους. Δὲν εὐθύνεται ὅμως γι’ αὐτὸ ἡ «πύλη». Ὄφειλαν οἱ τιμητὲς τῶν ἀτιμήτων νὰ ἐκλεπτυνθοῦν, διότι ἡ δοκησισοφία τους τοὺς στερεῖ τὴν δυνατότητα μεθέξεως τῆς «ἄνωθεν σοφίας» καὶ τοῦ θείου καὶ εὐλογημένου ζήλου.
            Ὅμως, ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης Χρυσόστομος πολεμήθηκε καὶ ἐντὸς τοῦ χώρου ὅσων παρέμειναν πιστοὶ στὴν Παράδοση τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου. Κάποιοι λαϊκοὶ τοῦ ἀντιτάχθηκαν, διότι στὴν σκληροκαρδία τους θεώρησαν ὅτι τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα εἶναι «φέουδο» τῆς δικῆς τους ἐξουσίας, στὸ ὁποῖο εἶχαν τὴν ἀποκλειστικὴ «εὐθύνη» καὶ τὴν πλήρη «διαχείριση», χωρὶς διάθεση συνεργασίας καὶ ὑποταγῆς σύμφωνα μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέσμια. Ὅπου ὑπεισέρχεται ἡ πλάνη τοῦ ἰδίου θελήματος, ἡ ἰδιοτέλεια καὶ ἡ περιφρόνηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων –καὶ αὐτὸ δυστυχῶς μπορεῖ εὔκολα νὰ συμβεῖ ἀκόμη καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐμφανίζονται ὡς δῆθεν «ὑπέρμαχοί» τους, ἐκεῖ πλέον ἀποσύρεται ἡ θεία εὐλογία καὶ ἐμφανίζονται τὰ δεινὰ ἐπακόλουθα τοῦ «μωροῦ ζήλου».
            Τὸ αὐτὸ συνέβη καὶ ἀπὸ μέρους κληρικῶν τοῦ Πατρίου, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπιθυμοῦσαν Κανονικὴ ἐκκλησιαστικὴ ἀναφορὰ καὶ ὑπαγωγὴ στὸν Ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ προτιμοῦσαν στὸ ὄνομα τῆς δῆθεν γνησιότητος τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ αὐθαιρετοῦν ποικιλοτρόπως, ἐξυπηρετοῦντες τὸ ἴδιο συμφέρον. Καὶ αὐτὸ δυστυχῶς εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο νὰ συμβεῖ ὅπου λείπει τὸ ἀληθινὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καὶ ἡ θυσιαστικὴ διάθεση.
            Ἐπίσης, ἀντιτάχθηκαν εἰς αὐτὸν ἀκόμη καὶ ἐπίσκοποι καὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι νόμισαν στὴν σκοτοδίνη τους ὅτι γνώριζαν καλύτερα καὶ ἀκριβέστερα τὰ ἰσχύοντα στὴν Ἐκκλησία σὲ περιόδους Ἀγῶνος ὑπὲρ Πίστεως καὶ Παραδόσεως· θεώρησαν οἱ ταλαίπωροι ὅτι αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τὸ ἀδιαφιλονίκητο «ἔσχατο κριτήριο» καὶ ὅτι μποροῦσαν νὰ ὑποκαταστήσουν τὸ κῦρος καὶ τὴν αὐθεντία τῆς Συνοδικῆς διαγνώμης τῆς Ἐκκλησίας· γι’ αὐτὸ καὶ δὲν κατανοοῦσαν καὶ παρεξηγοῦσαν καιρίως τὴν ἐπιμονὴ τοῦ Ὁμολογητοῦ Πατρὸς στὴν ἀναγκαιότητα Μεγάλης (εἰ δυνατὸν Πανορθοδόξου) Συνοδικῆς ἀποφάνσεως πρὸς τελεσίδικη ἐπίλυση τοῦ ἐκκρεμοῦντος ἐπιδίκου Ἡμερολογιακοῦ θέματος. Μόνον ἔτσι θὰ ἀποφεύγοντο ἀκρότητες, οἱ ὁποῖες ἐν τούτοις δὲν ἀποφεύχθηκαν λόγῳ τραγικῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν.
            Ὅσοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἐπικαλοῦνται μὲν ἐπιλεκτικῶς τὴν αὐθεντία καὶ τὸ κῦρος τοῦ Ἁγίου Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου, ἀλλ’ ἐν τούτοις δὲν παύουν τὶς κάθε εἴδους αὐθαιρεσίες καὶ ἐκτροπές, εἶναι ὑπερβέβαιον ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τῶν πράξεών τους ὅτι δὲν ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ἀμαυρώνουν τὸν ἱερὸ Ἀγῶνα μας καὶ προξενοῦν συνεχῶς νέα προβλήματα καὶ νέα τραύματα.
            Ὅσο ἡ ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ διευρύνεται καὶ ἐξαπλώνεται, τόσο πιὸ ἐπιτακτικὴ κάνει τὴν ἀνάγκη γιὰ καλλιέργεια τοῦ ἱεροῦ ζήλου ὑπὲρ τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐπὶ ὀρθῶν θεμελίων τῆς «ἄνωθεν σοφίας». Τὰ συνεχῆ προβλήματα ἐπίσης ἀπὸ τὴν φθοροποιὸ δράση ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἀμαυρώνουν τὸν ἱερὸ Ἀγῶνα μας ἐκ τῶν ἔνδον, δὲν παύουν νὰ ὑπενθυμίζουν σὲ ὅλους μας ὅτι ὀφείλουμε νὰ διακρατήσουμε τὶς ὑγιεῖς ἀρχὲς πίστεως καὶ ἤθους ποὺ ἐπέδειξε μὲ τὴν χιονοφεγγόφωτη διδαχὴ καὶ βιοτή του ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης Χρυσόστομος. Ἡ ἐπίγεια, πλανερὴ καὶ ἄκρως ἐπικίνδυνη «σοφία» μὲ τὰ ὀδυνηρὰ παρεπόμενά της δὲν ἀφορᾶ μόνον στοὺς ἐκτρεπομένους τῆς Πίστεως Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους αὐθαιρετοῦν παντοιοτρόπως ἐντὸς τῶν ἀνθισταμένων.
            Ὅσοι αἰσθανόμαστε εὐεργετημένα τέκνα τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Χρυσοστόμου τοῦ πρώην Φλωρίνης παρακαλοῦμε ἐγκαρδίως Αὐτὸν νὰ δέεται στὸν Θρόνο τῆς Μεγαλωσύνης ὑπὲρ στηριγμοῦ μας ἕως τέλους μὲ ὑπομονὴ στὴν Ἀποστολοπαράδοτη Πίστη τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Μόνον πιστοὶ στὸ παράδειγμά του θὰ μπορέσουμε νὰ ἀντέξουμε τὴν δριμύτητα τῶν δοκιμασιῶν καὶ πειρασμῶν, ἐξωτερικῶν καὶ κυρίως ἐσωτερικῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς καταπονοῦν καὶ μᾶς ταλαιπωροῦν συνεχῶς.
            Εἴθε οἱ ἅγιες εὐχές του νὰ μᾶς διαφυλάξουν ἐν εἰρήνῃ στὸν ἱερὸν Ἀγῶνα Πίστεως, γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε τοῦ θείου Ἐλέους παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν. Ἀμήν!

Λάρισα, 6/19-9-2026 

Πηγή 

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Ὁ Ἱερὸς Παῦλος μᾶς λέει ξεκάθαρα ὅτι ἀκόμη καὶ ἂν μιλᾶμε τὶς γλῶσσες τῶν Ἀγγέλων, καὶ ἂν ἔχουμε τόση πίστη ὥστε νὰ μετακινοῦμε βουνά, καὶ ἂν ἀκόμη παραδώσουμε τὰ σώματά μας στὴ φωτιὰ γιὰ τὴν πίστη, ἀλλὰ δὲν ἔχουμε ἀγάπη, καθόλου δὲν ὠφελούμαστε. 

            Γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης, ὁ Θεὸς Πατέρας ἔστειλε τὸν Υἱό Του στὸν κόσμο. Γιὰ χάρη τῆς ἴδιας, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καταδέχθηκε νὰ ὑψωθεῖ στὸν Σταυρὸ γιὰ νὰ λυτρώσει ἐμᾶς, ποὺ μὲ τὴν θέλησή μας παρακούσαμε τὴν ἐντολή Του, ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο.

            Ἐφόσον, λοιπόν, τόσο ἀγάπησε ὁ Θεὸς ὅλους ἐμᾶς, ἔτσι κὶ ἐμεῖς ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀγαποῦμε τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους μας. Αὐτὸ τονίζει σήμερα ὁ Δεσπότης Χριστὸς στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ΙΕ΄ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου. 

            Βλέπουμε κάποιον διδάσκαλο τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου νὰ πλησιάζει τὸν Κύριο καὶ νὰ Τὸν ρωτᾶ: «ποιά ἐντολὴ εἶναι μεγάλη στὸν νόμο;». Ὡς διδάσκαλος, ἀσφαλῶς καὶ γνώριζε τὴν ἀπάντηση. Ὡστόσο, ἤθελε νὰ πειράξει τὸν Κύριο. Ἤθελε νὰ ἀκούσει μία λανθασμένη ἀπάντηση, γιὰ νὰ ἔχει νὰ Τὸν κατηγορεῖ. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἀνάμεσα στοὺς πολλοὺς οἱ ὁποῖοι καλοπροαίρετα ἄκουγαν τὸν Κύριό μας νὰ κηρύττει, ὑπῆρχαν πολλοὶ τέτοιοι ὑποκριτές, δῆθεν ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ. Καὶ στὶς ἡμέρες μας ὑπάρχει τὸ γένος αὐτό, ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀνοίγουν τὸ στόμα τους μόνο γιὰ νὰ ἐπιτεθοῦν λεκτικὰ σὲ κάποιον ὁ ὁποῖος ἔκανε ἕνα λάθος, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὸς ὁ κάποιος ἔχει κάνει χίλια καλά. Τόσο «ἐνδιαφέρονται» γιὰ τὸ σωστό, ποὺ ἀντὶ νὰ ἐπιστήσουν διακριτικὰ τὸ σφάλμα, σπεύδουν νὰ τὸ διακηρύξουν «ἐν ἐκκλησίᾳ μεγάλῃ». Ἔτσι καὶ ὁ νομικός. Δυστυχῶς γιὰ ἐκεῖνον, ὅμως, συνομιλοῦσε μὲ τὸν Θεάνθρωπο, ὁ Ὁποῖος δὲν πέφτει σὲ παγίδες. 

            Ὁ Κύριος ἀπάντησε: «ἡ πρώτη καὶ μεγαλύτερη ἐντολὴ εἶναι νὰ ἀγαπήσεις τὸν Θεό σου μὲ ὅλη τὴν καρδιά, τὴν ψυχὴ καὶ τὴν διάνοιά σου. Δεύτερη δέ, ὅμοια μὲ τὴν πρώτη, νὰ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὅπως ἀγαπᾶς τὸν ἑαυτό σου. Πάνω σὲ αὐτὲς τὶς δύο ἐντολὲς κρέμεται ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ Προφῆτες». 

            Τὸ πρῶτο καὶ κύριο καθῆκον μας εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ συγκροτοῦν τὸν καθημερινὸ βίο τῶν Χριστιανῶν, ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ ἐλεημοσύνη, ἀποτελοῦν τὰ μέσα διὰ τῶν ὁποίων ὁδηγούμαστε πρὸς τὴν ἀγάπη καὶ ἐκφράζουμε τὴν ἀγάπη μας.       

            Καὶ τί σημαίνει ἀγάπη; 

            Τὴν ἀπάντηση μᾶς δίνει ὁ τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, εἶναι ἀγαθή· ἡ ἀγάπη δὲν φθονεῖ· ἡ ἀγάπη δὲν καυχιέται, δὲν ὑπερηφανεύεται, δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν παροξύνεται, δὲν λογίζεται τὸ κακό, δὲν χαίρεται μὲ τὴν ἀδικία, ἀλλὰ χαίρεται μὲ τοὺς ἄλλους γιὰ τὴν ἀλήθεια· πάντα βαστάζει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει».

            Πρῶτα, λοιπόν, ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Ἀγαπῶ τὸν Θεὸ ὅταν τηρῶ τῖς ἐντολές Του, καὶ οἱ ἐντολές Του δὲν εἶναι δύσκολες. Ἐμεῖς κάνουμε τὰ πράγματα δύσκολα. Καὶ ἂν ἀγαπῶ τὸν Θεό, τότε ὁ Θεὸς θὰ μοῦ φανερωθεῖ, διότι ὁ Ἴδιος μᾶς τὸ βεβαίωσε. 

            Ἔπειτα, ὁ Χριστὸς μᾶς τόνισε νὰ ἀγαποῦμε τοὺς ἄλλους ὅπως τὸν ἑαυτό μας. Ἐνδιαφέρομαι καὶ ἀγωνίζομαι γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μου; Ἂν ναί, τότε ἀγαπῶ πραγματικὰ τὸν ἑαυτό μου. Ἔ, λοιπόν, ἔτσι, πρέπει νὰ φροντίζω καὶ γιὰ τοὺς συνανθρώπους μου, διαθέτοντας τὸν ἑαυτό μου γιὰ ἐκείνους. 

            Αὐτά, ὅσο μένουν στὰ λόγια, καθόλου δὲν ὠφελοῦν. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη εἶναι ἔμπρακτη καὶ δοκιμάζεται κυρίως στὰ δύσκολα. Καὶ γιὰ να μπορέσει νὰ κυριαρχήσει ἡ ἀγάπη, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑποχωρήσει τὸ «ἐγώ».

Μὲ τὴν εὐχὴ ὅλοι νὰ βιώσουμε τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης, 

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

12 Σεπτεμβρίου 2026

Ἀριθμὸς Πρωτ. 624   .       

Ἐν Ἀ­θή­ναις,  29-08/ 11-09-2026

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

Πρὸς

τὸν Ἱερὸν Κλῆρον, τὰς Μοναστικὰς Ἀδελφότητας

καὶ τὸν εὐσεβῆ καὶ φιλόχριστον Λαὸν

τῆς καθ΄ ἡμᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς καὶ τῶν ὑφ’ αὐτῆς Τοποτηρειῶν

( Μητροπόλεων Ἀχαΐας & πάσης Πελοποννήσου,

Δυτικῆς Ἐλλάδος καὶ Εὐρίπου & Εὐβοίας)

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα,

«Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου, Κύριε».

Εὐδοκίᾳ καὶ χάριτι τοῦ Παναγάθου Τριαδικοῦ Θεοῦ, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν ἀπαρχὴν ἑνὸς νέου ἐνιαυτοῦ, ἑορτάζοντες τὴν Ἀρχὴν τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τὴν ἔναρξιν τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία δὲν μετρᾷ τὸν χρόνον ἁπλῶς ὡς μίαν ἀνελέητον ροὴν φθαρτῶν στιγμῶν, ἀλλ’ ὡς καιρὸν μετανοίας, πεδίον πνευματικῆς ἐργασίας καὶ εὐκαιρίαν σωτηρίας.

Εἰς ἐποχὴν καθ’ ἣν ὁ σύγχρονος κόσμος κλονίζεται ὑπὸ τῆς ἀποστασίας, τῆς συγχύσεως καὶ τῆς ἠθικῆς ἐκτροπῆς, ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία ἵσταται ὡς ἄσειστος στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς Ἀληθείας. Ἡμεῖς, ὡς Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Θεοφόρων Πατέρων καὶ τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καλούμεθα νὰ κρατήσωμεν ἀλώβητον τὴν πίστιν τῶν Πατέρων ἡμῶν, μακρὰν παντὸς συμβιβασμοῦ, νεωτερισμοῦ καὶ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Τὸ Ἑόρτιον τοῦτο Ἰνδικτιῶνος μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ χρόνος εἶναι δῶρον Θεοῦ, τὸ ὁποῖον ὀφείλομεν νὰ ἀξιοποιήσωμεν διὰ τὴν ἐσωτερικὴν ἡμῶν ἀνακαίνισιν.

          Ἅπαντες ὀφείλομεν νὰ ὁπλισθῶμεν:

α) μὲ τὴν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν ἵνα φυλάξωμεν ἀνόθευτον τὴν Πίστην καὶ τὴν ἱερὰν Παράδοσιν.

          β) μὲ ἔργα Μετανοίας καὶ Ἁγιασμοῦ ἵνα ἀνανεώσωμεν τὸν πνευματικὸν ἡμῶν ἀγῶνα διὰ τῆς προσευχῆς, τῆς νηστείας, τῆς συχνῆς συμμετοχῆς εἰς τὰ Ἄχραντα Μυστήρια καὶ τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον.

          γ) μὲ Ἑνότητα καὶ Συνδέσμου Εἰρήνης ἵνα διαφυλάξωμεν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐν πνεύματι ταπεινοφροσύνης, ἀλληλοκατανοήσεως καὶ ἀκαταπαύστου διακονίας τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀπευθύνοντες θερμὸν πατρικὸν χαιρετισμὸν πρὸς τοὺς εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς καὶ Διακόνους, τοὺς Μοναχοὺς καὶ τὰς Μοναχάς, ὡς καὶ πρὸς ἅπαν τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα, εὐχόμεθα ὁλοψύχως ὅπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, χαρίζῃ εἰς πάντας ὑμᾶς ὑγείαν κατ’ ἄμφω, εἰρήνην ἀστασίαστον, πνευματικὴν προκοπὴν καὶ κάθε εὐλογίαν κατὰ τὸ ἀνατείλαν νέον ἐκκλησιαστικὸν ἔτος.

Πηγή